Bütün bir hafta, aralıksız
Annemin görüntüsü geçti gözlerimden
Kolunda ağır çamaşır sepeti
Çatı katına tırmanırken
Ve ben yaramaz, delişmen çocuk
Bağırır, tepinirdim yerimde
Bıraksın da koca sepeti
Çatıya beni taşısın diye
O, söylenmeden, bana bakmadan
Çıkar, sererdi çamaşırları
Göz kamaştıran aklıkta çamaşırlar
Sallanır, döner, hışırdarlardı.
Ağlamak için çok geç şimdi;
Annemi uçuşan kır saçlarıyla
Görüyorum gökyüzü sonsuzluğunda
Göğün suyuna katarken çivitini...
Atilla Jozsef
Brandy içtim bir küçük kahvede
Daha da yavaşlattım adımlarımı
Saygıyla,acelesiz
Girmek için
Adını taşıyan sokağa
Ve işte Atilla Jozsef Sokağındayım
Jozsef Atilla
Sırf bunun için
Değerdi gelmeye
Şehrine senin
Fikirlerin ve duyguların sağa sola saçılışı o kadar dağınık,ajitasyon o kadar yaygın ve verimli,eylem o kadar nadir ki çoğu zaman koca adam bedenlerinde çocuk ruhlarina rastlıyoruz.