Masanın üstünü yumruklayıp çığlıklar atmaya başladığımızı hatırlıyorum. “√−1’i istemiyorum, √−1’i benden uzak tut!” Bu irrasyonel sayı içimde, yabancı, ürkütücü bir yaratık gibi büyümüştü. Beni yiyip bitiriyordu; üstesinden gelebilmek, kavrayabilmek mümkün değildi; çünkü akıl dışıydı.