“Welton Akademisi, buyurun?” dedi herkesin duyacağı şekilde. “Evet, burada, bir saniye lütfen. Bay Nolan, telefon size, “ dedi Charlie yapmacık bir ciddiyetle.
Müdürün yüzü kıpkırmızı oldu. “Ne?” diye cırladı Nolan. Charlie ahizeyi Nolan’a uzattı. “Tanrı arıyor. Kızlar Welton’a alınmalıymış, “ derken öğrencilerin kahkahaları eski taş şapeli doldurdu.
“Çocuklar, hepimizin içinde büyük bir kabul görme ihtiyacı vardır, ama özgün ve farklı olan şeylerinize de güvenmek zorundasınız; tuhaf ya da rağbet görmeyen şeyler olsalar da. Frost’un dediği gibi, ‘Yollar ikiye ayrılmıştı ormanda ve ben -daha az katedilmiş olanı seçtim, / Bütün ayrımı yaratan da buydu.’ “