İnsanda derin bir yaradır köksüzlük;
Budur alemde hudutsuz ve hazin öksüzlük,
Sızlatır bazı saatler dayanılmaz bir acı,
Kökü toprakta kalıp kendi kesilmiş ağacı.
İnsan sosyal bir varlık olduğu için, yalnız olmamanın mutluluğu içindedir. “ Güçlü ve tek başına” yaşamadığı, benzerleriyle katıksız ve derin bir dayanışma halinde olduğunu duyduğu için mutludur. Bir toteme saygıda, bir işi başarmada, dinsel bir törene katılmada, bir dili konuşmada, bir sanat coşkusunda, bir ideale bağlanmada başkalarıyla birlik olduğu için mutludur.