nisanur can
@nurumu
Çocukluğumu özledim. Ne güzel saf, çıkarsız, plansız hayatım vardı... Büyüdük kirlendik...
Şiirlerinin kendine has müzikal bir havası var. Her ne kadar bazen beni yorsa da şiirlerinde bir anlaşılma çabası hemen fark ediliyor. Ayrıca kitabın son kısmındaki siyasi içerikli şiirlerde kullandığı üslup da çok hoşuma gitti. Günümüzün siyasi baskılarını aşabilmek için şair farklı benzetmeler kullanarak sansür rejisini aşmış. Kullandığı benzetmeler ne kadar büyük bir zekası olduğunu gösteriyor.
Keyifli okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben çocuk kitaplarını okumayı seven bir insanım. Oradaki duyguları çoğu kitaptaki duygulardan daha samimi buluyorum. Her zaman bendeki yeri çok ayrı olan kitaplardır. Bunun kalbime hitap edip geçmişi andıkları için olduğunu düşünüyorum. Ve bir tayfa var. Çocuk kitaplarını sevmeyen. Aman o kadar kitap arasında bir de onları mı okuyacağım diyen tayfa. Çocuk kitaplarının basit bir dili olduğu için onları hor gören kesim. Bu cümlelerim size. İnsan çocukluğunda öğrenmiştir çoğu gerçeği. Bizim ilk tecrübelerimiz ordadır. Sen okumak istersin istemezsin beni ilgilendirmez. Ama sen bu duyguları içinde hala taşıyıp güzel çiçekleri koklayan insanlara bir şey diyemezsin. Sadece kişisel gelişim, edebi, tarih, kültür okumakla bir yerlere elbette gelebilirsin ama çocuk kitapları insanın içindeki duyguları da bir yere götürür. O yüzden susun lütfen
Demir Ökçe Jack London-un distopya edebiyatının ilk örneği olarak kabul edilir .Günümüzden yüz küsür yılı aşkın bir süre önce kaleme aldığı eserinde London,çok eski ama hiç eskimeyen bir hikayeyi konu edinir. EZEN VE EZİLEN MÜCADELESİ tüm çıplaklığıyla gözler önüne serilir .Yâsadigim yakın cevremde işçi kesiminin ne kadar aşağıda görüldüğü ne kadar ezildiği özellikle lise çağındaki çocukların molalarda etrafıma toplanıp bir öğretmene sorabilecekleri tüm her şeyi bana sorduklarında aldıkları cevaplar ile nasılda ruhunun ezildigini ben de o onaltılı yaşlardaki çocuklarda çok gördüm.Ben bir halk kahramanı olamasamda ruhumda hep bir yerlerde ezilen yada dışlanan egosu tavan yapanların egosuna maruz kalan kim olursa olsun pençelerimi içimdeki isyancı kadını çıkartmışımdir hep.
Işçi kesimi hakkında o kadar eminim ki o dünyayı tekrar yazsam okuyanın ağzı açık kalacak kadar haksızlıklar var üst tabaka ve orta sınıf olarak adlandırılan kesimin şu an bile önündeki göbeğinden daha aşağıdakıleri görmeyecek bir şişkinlik edasındalar. Yaşanan yer ister Amerika olsun ister ülkem isterse de dünyanın herhangi bir yeri halk daima özellikle emekçiler ezilip hakkı yenilerek birilerinin göbeği ve kasası hep şişecek.
Prometheus'un bunu neden yaptığı ve ne tür ahlaki öğretiler kazandırdığı size kalmış biraz. Açıkçası aslında temel alınan şeylerden biri de kuşakların bir sonraki kuşağa nazaran güçlü olması, her gelen kuşağın bir sonrakinden nefret edecek olması üzerine sistematik işleyişin bundan 2500 - 2600 yıl öncesinde bile vâr olduğu gerçeği. Ouranus'un oğlu olan Kronos'un, babasını tahttan indirip yerine geçmesi, Kronos'un oğlu Zeus'un da aynısını kendi babasına yapıp tahta geçmesi bunu çok güzel anlatıyor. Her kuşağın da kendi oğlundan korkup türlü yollarla tahtı korumaya çalışması ve yine de kaderlerine yenik düşüp gitmelerini görüyoruz. Aynı zamanda yeni kuşakların eskileri devirmesinde de kaba kuvvet yerine akıl gücünün yer edinmesiyle kuşakların daha da güçlendiğine şahit oluyoruz. Demem şudur ki, bu 65 sayfalık tragedyada çıkarılacak daha birçok ders var. Özellikle önsözünü de en beğendiğim kitaplardan biri oldu. 1 saatinizi ayırıp okumanız bile yeter. Keyifli okumalar dilerim, umarım hoşunuza gider.
