Bir defasında şöyle demişti şeytan bana:
Tanrının da kendi cehennemi insanlara duyduğu sevgi.
Ve geçenlerde şöyle dediğini işittim şeytanın;
Tanrı öldü, insanlara duyduğu merhamet yüzünden öldü!
Üsküdar’dan bu yan lo kimin yurdu!
He canım...
Çiçekdağı kıtlık, kıran,
Gül açmaz, çağla dökmez.
Vurur alnım şakına
Vurur çakmaktaşı kayalarıyla
Küfrünü, medetsiz Munzur.
Şahmurat suyu kan akar
Ve ben şairim.
Ben ki çağ dışı bir uyumsuzluk delisi,
Kendi ipimi belki kendim çekerim.
Gölgeme dadanmış bir tuhaf güz kedisi,
Her yere peşimden onu da sürüklerim.
Metin Altıok
“İnsandaki güçlü ve ulu olan her şey insanüstü ve dışsal olarak düşünüldü. İnsan kendini çok küçümsedi. Kendindeki iki yanı birbirinden ayrı iki alana böldü insan ; Değersiz ve güçsüz yanı ile güçlü ve şaşırtıcı yanı..
İlkine insan dedi, ikincisine ise Tanrı!”