azra
@nyevski
47 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
10/10
Beğendi
·2024 6. kitabı
Reklam
"Felsefenin başlangıcı, Platon ve Aristotales'in öğrettiği gibi şaşırma değil, umutsuzluktur."
Bizi kendi boşluğumuza sürükleyen karanlık sanatı çok severim. Yaşamak, yaşayabilmek için aydınlık kadar karanlığı da görmemiz gerek. Şahsen karanlığı bilmeden aydınlığın değerini hiç anlayamamıştım. Şimdi dönüp geriye bakınca söyleyecek hiçbir şey yok ama geride çok fazla boşluk hissi var.
Hayatın düşünceden önemli olduğuyla ilgili bir paragraf vardı bu kitapta ve şimdiye bakınca düşüncelerimde yaşadığım zamanlara kıyasla hayatı yaşamayı öğrenme yolculuğumda her şey daha kolay bir saçmalık gibi duruyor. Ağlayıp sızlanmak yerine gülüp eğlenmek, tüm mesele bu belki. Her gün kahve içmeyi seçip o kahve masasında yeni bir şakaya çevirip gülmek hayatına. (Eskiden hayatımın bir trajedi olduğunu düşünürdüm. Fakat şimdi fark ediyorum ki, bu bir komediymiş.)
Hepimiz kendi yollarımızda kaybolup umutsuzluğumuzdan kaçmak için dikkat dağıtıcı bir şeyler bulduk. Komplike yaratmadan ailemiz, arkadaşlarımız ya da eski aşklarımız olarak örneklersek bunu, hepsinin içinde sevginin gücüne olan beklentimizi görebiliriz. Ama büyümeye başladıkça her şey öyle bir anlamsızlığa büründü ki sevgi korktuğumuz ve bir güçsüzlük gibi kaçtığımız hayaletlere dönüştü. Ruhumuzdaki her şey solup gitti bu korkunun yarattığı inançlarla. Geriye sadece boşluk kaldı. Sahip olup olabileceğimiz tek şeyin, bir nevi her şeyimizin boşluk olması içimizi umutsuzlukla doldurdu.
Ama insan olmanın özünde hep bir kurtarıcıya olan umut vardır. İşte o kurtarıcının ne olduğuna inanıyorsak (ya da inanmıyorsak) biz de oyduk. Bunun bizi iyi ya da kötü yapma gücü olduğunu sanmıyorum. İyi ya da kötü düzeni sağlama almaya çabalayan aristokrat kafaların zincirleri ucu da çelişkilere bağlı. Gerçekte bu iki kavram da yok, gerçekte
Puan vermedi·224 syf.·
2024 2. kitabı
