Onu rehberi olarak görüyor, saygı duyuyordu ve öyle bir hayranlık besliyordu ki, kızın zaman zaman kendisini hayran bırakmak suretiyle oluşturduğu aşağılık hissini zihninde büyütmekten zevk alıyordu.
Acaba bu dünyada kendi çekingenliklerini kıramayan, körlükleri ve aptallıkları ile gerçeği kendilerinden gizleyen bir duvar ördükleri için acı çeken ve çekmeye devam eden kaç insan vardı?
Keşke bir şey olsaydı da bir anda daha olgun, daha akıllı görünseydim. Hep böyle mi olacaktı? O, paylaşmadığım ruh halleriyle, bilmediğim sıkıntılarıyla önümden mi yürüyecekti?
Bu duvarlar arasında konuştuk, sevdik. Bunlar dün yaşandı. Bugün ise ayrılıyoruz. Artık burayı göremeyeceğiz. Farklıyız artık. Küçücük de olsa bir değişim yaşadık. Artık asla aynı olamayız.