Artık maden işçilerinin yaşadıkları evler gibi bir evde oturuyor, onların yediklerini yiyor, aynı yatakta yatıyordu. Onlardan farkı yoktu. Şu halde onlara tanrının sözlerinden bahsetmeye hak kazanmıştı.
Benim varlığım senin yaptığın bir nakış;
Türlü garip renklerini hep senden almış;
Kendimi düzeltmeğe nasıl varsın elim:
Senden güzelini yapmak bana mı kalmış!
Dünyada olan biteni ben de görmedeyim;
Haksızları hep baş köşelerde görmedeyim;
Fesuphanallah! Nereye bakarsam bakayım
Kendi mutsuzluğumu her yerde görmedeyim.