bırakın kaybolsun bu sis, bu duman,
bir türlü geçmek bilmiyor zaman.
seni hatırlayacağım, hep seni inan,
ben her şiirimde, ben her sözümde.
kargalar üşüştü diri leşime,
karanlıklar hep takıldı peşime.
rastlamadım yollarda ruh eşime,
bir ışık hâlâ belirmedi yüzümde.
vakitlerden bir mayıs akşamı,
çözemedim bu dünyada yaşamı.
benim insanlardan en perişanı,
kalmayacak ardımca hiç izimde.
Nail Zeyniyev
Deyirlər, həsrətin yarası dağdır;
Ruhum çoxdan ölüb, cismimsə sağdır.
Küllərim səmaya dağılacaqdır;
Kaş ki, bu günləri heç görməsəydim.
Sevənlər yar olur özgəyə, yada;
Heç nəyə inanmaq olmur dünyada.
Heyif, bu ömrümü vermişəm bada;
Kaş ki, hər şeyimi itirməsəydim.
Ayrılıq bir qəlbə ən böyük yara;
Ölümdə insana haqqmıdır, bəla?
Kimsədə yoxdurmu zərrəcə vəfa?
Kaş ki, hər gedənə üzülməsəydim.
Bir balaca xoşbəxtlik axtarırdım, diləndim,
Hər sözünə inanıb, hər yalana güvəndim.
Təklikdən dəli olub, küçələri süləndim.
Mən ömür yaşayırdım, sənsə vaxt aparırdın,
Sən məni tapmış idin, daha nə axtarırdın?