Kişisel gelişimin belki de en rahat okunur örneklerindendi. Kitabın girişi o kadar etkileyiciydi ki ilk sayfasından beni içine çekti. Bölümlerce çok güzel ilerledi fakat sonu beni tatmin etmedi. Aynı enerjide bitiremedim. Çünkü son bölümler benim yaş ortalamama hitap etmiyor. Fakat genel anlamıyla beğendim. Gündelik hayatta karşılaştığımız bir çok sorun veya bizim sorun haline getirdiğimiz şeyleri nasıl olumlu şeylere dönüştürebileceğimizi çok güzel öğretiyor.

Merhabalar
İlk kitabı çok sevememiş, hatta anlatımındaki kopukluklar ve karakter gelişimindeki eksiklikler yüzünden seriye karşı oldukça mesafeli kalmıştım. Buna rağmen finalin bıraktığı merak hissiyle ikinci kitaba da bir şans vermek istedim. Ne yazık ki benim için çok büyük şeyler değişmedi.
İlk kitaba göre Alexis’in karakterinde ufak da olsa bir gelişim vardı. En azından artık sürekli sindirilen, korkak ve pısırık hâli biraz geride kalmaya başlamıştı. Ancak bunun dışında yine aynı dağınık anlatım tarzıyla karşılaştım. Bölümler arasında geçişler çok kopuktu; bir olay yaşanıyor derken bir anda bambaşka bir sahnenin içinde buluyorsunuz kendinizi. Kitabın içine tam girecekken sürekli o akış bozuluyor.
Yazarın alaycı ve mizahi bir anlatım dili oluşturmak istediği çok belli ama bende maalesef karşılığını bulmadı. Hatta bir noktadan sonra bunun çeviriden mi yoksa tamamen yazarın kaleminden mi kaynaklandığını sorgulamaya başladım. Çünkü bazı ifadeler çok garip hissettiriyordu; yer yer atasözü kullanımları bile gözüme battı. Eğer orijinal metindeki deyimler çevrilirken sorun yaşandıysa bunu anlayabilirim ama sorun yazardaysa da gerçekten bu kadar güçlü bir konunun çok daha iyi işlenebilirdi.
Serinin en güçlü tarafı hâlâ evreni bence. Yunan mitolojisi, tanrılar, yeraltı halkı, Sparta düzeni, Medusa ve Titanlarla ilgili gizemler gerçekten ilgimi çekmeye devam ediyor. Özellikle Medusa tarafında verilen bilgiler ve olayların gidişatı ikinci kitapta merakımı canlı tutan en önemli detaylardan biriydi.
Romantizm tarafına gelirsek… Hâlâ karakterler arasındaki bağ bana tam olarak geçmedi...erkeklerin sürekli konuşması ifadeleri var ama eylem desen sıfır yani
Aksiyon tarafı da beklediğim kadar güçlü değildi. Sürekli bir hareket varmış hissi verilse de okurken bana oldukça durağan
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
EL KIZI
Bana öyle geliyorki, ne alın yazısı, ne yazan, ne yazılan, ne de yazılmış şey var. Olmakta olan, boyuna şekil değiştirerek akıp giden, başsız ve sonsuz bir oluș. Bu oluş içinde ferdin sevinci yahut kederi.."
Hadi gelin Nazan’ın hüzünlü hikayesine bakalım. Yeşilçam filmlerini aratmayan bir kurgu. Bolca öfkelenme, sinirlenme mevcut. Nazan için bakarsak bir dram ama genel olarak bir toplumsal yüzleşme olarak görebiliriz. Her daim var olan bir sorun. Toplumun ne kadar duyarsız ve zalim olduğunu ve kadının kadına yaptığı hele erkeğin kadına yaptığı hiç de sindirilesi değil.
Ne çekti bu gelinler kaynanalardan ve ne çekti bu kadınlar bu hayattan.
Son bir yıldır hemen her gün bir kez gördüğüm o kitabı okuyanlardanım artık. Evet benzeri hikayeyi pek çok kez okumuş bilmişliğim oldu. Her insan bir hikaye ve benzer hikayeler okumak de pek mümkün tabi ama bu hikayeyi Orhan Kemal kaleminden okumak da ayrı bir keyif oldu diyebilirim.
Özgen Biçgin | Kontrol Kulesi : Son Talimat
“Bazı insanlar, unutmak için yaşar. Bazıları ise yaşamak için unutur.”
Sıradan bir iş günü, en fazla ne kadar sıradanlıktan çıkabilir?
Esenboğa Havalimanı’nın kontrol kulesinde çalışan Selim, Emre, Rana ve Tunç bir anda dış dünyadan kopuyor. Kapılar kilitleniyor ve gökyüzünde yüzlerce insanın hayatı onların vereceği kararlara, gösterecekleri yollara bağlı kalıyor. Soğukkanlılıkla ilerletmek zorunda oldukları bir görev, verecekleri kararların ağırlıkları…. Panik olmamalı, hata yapmamalılar.
Açıkçası bu kadar gerileceğimi ve heyecanlanacağımı tahmin etmemiştim. Ne karar vereceklerini, neler olacağını merak ederek çevirdim sayfaları. Elimden bırakamadan okuduğum bir kitap oldu. Sık sık da düşündüm. Ben o ekibin yerinde, onlardan biri olsaydım; o baskı altında işimi ne kadar yapabilirdim? Nasıl kararlar alabilirdim? Ya da yapabilir miydim?
Temposu hiç düşmeyen, sürükleyici ve merak duygusunu diri tutan bir yolculuktu. Bir oturuşta bitirebileceğiniz bir kitap. Hatta kitabı bitirdikten sonra kontrol kulelerine bakışınız bile biraz değişecek diyebilirim. O zaman keyifle okunsun
BRONZ VI / Özge Naz
Merhabaalar, içim biraz buruk. En favori serin Bronz’un final kitabıyla geldim. Benim gibi bu seriye veda etmek istemeyenler var biliyorum, gelin sarılalım. Burada kitaptan ziyade serinin benim açımdan duygusal bir yorumu olacak arkadaşlar.
Serinin en başından beri Hisar Hisar Hisar dediğim için çok mutluyum. Şimdi dönüp bakıyorum da öyle bir karakter gelişimi gördük ki Hisar’da çok uzun yol almışız gibi hissediyorum. Serinin başındaki o hırçın, herkese saldıran ve yalancı His’în aslında sevildiğinde nasıl da uysal, sevgisine sahip çıkan ama hala muzip bir Hisar’a dönüştüğünü gördük. Benim gerçekten bağlandığım bir karakter oldu, yeri çok ayrı kalacak.
Bronz mu desem yoksa sen mi bize gerçek adını söylemek istersin Dante. Bronz’un adını öğrendiğimden beri aklımda bu reels çalıp duruyor. Çok kaliteli bir adamdı be Bronz değil mi? Şöyle aşık olunca sevdiği kadın için yakıp yıkan adamlar nerede derseniz tabi ki kurgularda. Aşırı zeki bir adamdı, kitap okuma keyfimi arttıran bir karakterdi. Serinin başından sonuna kadar ondan yana hiç kötü bir düşüncem olmadı. Ay oğlunu evlendiren anne gibi bir anda duygusallaştım yine.
Özge Naz’ın kalemini uzun uzadıya açıklamayacağım. Onu ve kalemini çok seviyorum. Ne yazsa okurum dediğim bir yazar. Okuyucusu ile de iletişimini sık tutar. Ben galiba evlatlık alınmak istiyorum Özge Hanım…
Yan karakterler diye girmek istemiyorum cümleme. Çünkü her karakter kitapta sanki baş karakter gibi hem detaylı hem de etkileyici işlenmişti. Yaz be kadın dedim yaz da hepsinin serisini okuyalım. Bir karakter var ki ismini verip spoi yedirmeyeceğim size o beni hüngür hüngür AĞLATTI. Ama onlara kavuştuğu için mutlu hissediyorum artık yalnız kalmayacak. Her karakterin hak ettiği gibi bir son yaşadığını düşünüyorum. Sarı Çiyan,
Lale Sokak
Size bu kitabı okumanız için onlarca sebep sayabilirim ama bana kalırsa tek bir sebebiniz var; o da çocukluğunuza dönmek..
Kaç kitap vardır ki seni eski zamanlarına götüren, o günlerin özlemini içinden silen. Lale Sokak bize büyürken eskimeyen, eskise de güzelleşen geçmişimizin arnavut kaldırımlarında tekrar yürüme fırsatı veriyor. Hem de sımsıcak, öyle bizden bir anlatımla yapıyor ki bunu, ‘ya bu kitap hiç bitmesin’ demekten alamıyorsunuz kendinizi..
Bizim zamanımızda, yani 90’larda ne güzel komşuluklar vardı öyle değil mi? Nasıl da gerçekti her şey. Kapı önü çekirdekleri, balkon sohbetleri, kaset kayıtları, sevda şarkıları, mektup aşkları, okul önlükleri, çevirmeli telefonlar, her evde olmayan televizyonlar, veresiye yazdırdığımız mahalle bakkalları.. daha neler neler.. Bu öyle bir roman ki içine girdiğinde geçmişin sokaklarında kayboluyor ve çocukluğunla beraber tekrar horozlu şeker yiyorsun..
Derya, Gülizar, Ali, Serkan ve dahası.. Her karakterin ayrı bir hayatı ayrı bir izi var kitapta. Kimisi mutluluğa kavuşuyor, kimisi sevdiğine bile kavuşamıyor. Bazılarıyla kavga ettim kitap boyunca, bazılarına kıyamadım asla.. Yanıbaşımda olsalar nasihat verecek veya derdimi anlatacak kadar kalbime koydum her birini, sen de okusan inan bana, farklı olmazdı yüreğin..
Bu kitaba şans ver demeyeceğim sana asla, emin ol şans vermen gerektiğine. Bu güzelliği kendine yapman gerek çünkü. Herkes biraz soluklanmaya ve şimdiki kötü dünyaya ara vermeyi hak ediyor çünkü. O yüzden kalbime bir iyilik yap ve oku lütfen..
