Ateşin bir tarafından girip öbür tarafından çıkacaksın sapasağlam olarak.
Ateş yakacak bir şey bulamayacak sende: İşte İbrahim olmak bu."
Sezai Karakoç
Adresimi ilk unutan ben olmadım
Ev bunu benden önce öğrendi
Sen gelmeyince
Koridor
Her akşam biraz daha uzağa taşındı
Bana uğramadığın her gün
Evimin bir odası
Kendi kapısını söktü
Kapılar
Açılmayı değil
Beklemeyi öğrendi
Ben ise
Aynı anahtarı
Her gün başka bir cebimde aradım
Çünkü insan
Kaybettiği kişiyi değil
Önce kendine açılan yolu karıştırıyor
Kalbim dediğim yer
Artık dört duvardan ibaret değil
Orada
Kapı olmayı reddeden eşikler
Pencereye dönüşememiş boşluklar
Ve yıllardır aynı tavana asılı duran
İsimsiz bir anahtar var
Bir arkadaşım demişti eskiden ama çok eski değil neyse birisi var ailemden çok detaya girmicem bu kişiden ben daha iyiymişim hani olgunluk filan daha psikolojim iyiymiş olgunluğu bilemem de psikolog olarak ondan daha çöküküm o ne yaşıyor bılmıyom ama şunu bilmiyom ki benim içimde çok büyük fırtınalar kopuyor ve dışarıya ne yansısın ne de dışarıya o fırtınayı taşımıyım diye birde de onun savaşını veriyom şu yaşta kaç tane içimdeki savaşla çatıştım bir bilseler demezlerdi ama mutlu oldum en azından bir tek ben savaşıyom başka kişilere bu yükü ne gösteriyom nede taştıyom bu konuda sevinmedim değil bir tane daha birşey diycem o da diğer iletimi ne olacak çünkü öbür türlü uzun olucak tabi unutmayıp yazarsam
Agaç,Allah'ın insanlara bahşettigi bir lütuftur ve agaç aynı zamanda öbür âlemden gelen bir haberi muştular.Allahi hatirlatır,doğumu ve ölümü anımsatır.