Günel
@oceanicfeeling
Şu anda okuduğu kitaplar
İncələmədən çox iç tökmə kimi oldu :'|
Son zamanlar sanki özümün yaratdığı zehni bir qəfəs içindəyəm kimi hiss edirdim. Dünən də "Memoir of a Snail" animasiyasını izlədikdən sonra zətan fərqində olduğum bir şeyin daha parladığını sezdim.
Əslində bu kitabın mənə bu cəhətdən toxunacağını öncədən düşünməmişdim və bu fərqindəliklə başlamağım yerində oldu. Çünki Spinoza insanı sıxan şeyin çox vaxt şəraitin özü deyil, həmin şəraiti zehində mütləqləşdirmə biçimi olduğunu göstərir.
Bu aralar “Əvvəllər belə deyildim” cümləsini çox təkrar edirəm. Bunu deyərkən ortada xarakter dəyişimini yox, şərait fərqi faktoru olmasını unutmamalı və özümü günahlandırmamalıyam. Tələbə olduğum dövrdə ailəmin maddi dəstəyi sayəsində dolanışıq qayğısı yaşamırdım; universitet mühitində kimliyimi müdafiə etməyə, başqalarının nə düşündüyünü düşünməyə ehtiyac yox idi. İşə başladıqdan sonra isə pul və nüfuz abstrakt anlayışlar olmaqdan çıxıb zərurətə çevrildi.
Buradakı problem işləmək və ya cəmiyyətdə yer tutmaq deyil; bunların zehinin mərkəzinə yerləşməsidir. Spinozanın “ağlın islahı” dediyi şey zərurətləri rədd etmək yox, onları doğru yerə qoymaqdır.
Hələ kitabın yarısında belə deyiləm, ama düşüncələrimin iplərini yenidən əlimə almağa kömək etməsini umuram...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Şairlərin yazdığı və qadınların bu yazıları oxuduğu vaxtdan bəri qadınları o qədər mələk adlandırmışdılar ki, komplimente onlar sadəliklə inanmış və unutmuşlar ki, həmin şairlər vaxtilə pul üçün Neronu yarım Allah dərəcəsinə qaldırırdılar.
Mən təvəzökar idim. Məni hiyləgərliklə müqəssis tutdular; mən də qapalı adam olmağa başladım. Mən yaxşı ilə yamanı dərindən hiss edirdim: heç kəs məni oxşamır, hamı məni təhqir edirdi, mən də kinli oldum. Mən qaşqabaqlı, başqa uşaqlar isə şən və lağlağı idilər: mən özümü onlardan yüksək hiss edirdim, – məni onlardan aşağı tuturdular. Mən də paxıl oldum. Mən bütün aləmi sevməyə hazır idim,– kimsə məni anlamadı: ona görə mən də hamını sevməməyi öyrəndim. Mənim solğun gəncliyim özümlə, yüksək cəmiyyətlə mübarizədə keçdi, istehzadan qorxaraq mən duyğularımın ən gözəllərini qəlbimin dərinliklərində gizlətdim: bu hisslər oradaca öldü. Mən doğru danışırdım - inanmırdılar: mən də aldatmağa başladım.
Şöhrət və bəxtiyarlığın heç də elmdən asılı olmadığını gördüm; çünki ən xoşbəxt adamlar – avamlardır. Şöhrət isə – uğurdur, onu əldə etmək üçün yalnız çevik olmaq lazımdır. Bunu bildikdə kədərləndim...
