Başlıkta bahsettiğim şeyi biraz açacak olursam;
Kitap güzel bir ana konu üzerine kurulu ve verdiği veya vermeye çalıştığı mesajlar güzel. Günümüzde bile var olan aynı evdeki anne baba çocuk arasındaki kuşak çatışmalarını ve düşünce yapısı olarak birbiriyle çatışmalarını,kafa yapılarındaki farklılıkların gündelik ilişkilerine nasıl yansıdığını anlatması açısından güzel bir temaya sahip kitabımız.Fakat kurguya baktığınızda sizi çeken bir yönü yok veya elinizden bırakmadan bir çırpıda okuyup bitirebileceğiniz bir olay örgüsüne sahip değil. Sanki yazar da öyküyü nereye bağlayacağını bilememiş ve ondan da olsun şundan da olsun tarzı ilerlemiş gibi hissettirdi bana :) Yani giriş gelişme sonuçtaki o bütünlüğü ve tatmini hissedemedim. Ama dediğim gibi genel manada yansıttığı veya fotoğrafını çekmek istediği sosyal mesaj güzeldi. Keyifli okumalar dilerim.
“Öyle ki mezarın içinde yatan yürek ne kadar tutkulu, günahkâr, isyankâr olursa olsun, üzerinde açan çiçekler masum gözlerle bakıyor bize ve yalnızca sonsuz dinginliği, "kayıtsız" tabiatın yüce dinginliğini değil, aynı zamanda sonsuz kabulleniş ve sonsuz yaşamı da anlatıyorlar...”