Babalar ve Oğullar
Ivan TurgenyevYazar:
Ivan Turgenyev
Çevirmen:
Günay Çetao Kızılırmak
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 15 dk.
Sayfa Sayısı:
256
Basım Tarihi:
Temmuz 2019
İlk Yayın Tarihi:
1862
Yayınevi:
Doğan Kitap
Orijinal Adı:
Ottsı i Deti
Orijinal Dil:
Rusça
Orijinal Ülke:
Rusya
ISBN:
9786050963915
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
129 diğer baskı · Tümünü Göster
Babalar ve Oğullar
40bin okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Eylül 2025 · 256 s.
Babalar ve Oğullar
3.305 okunmaAkvaryum Yayınları · 1 Ocak 2013 · 293 s.
Babalar ve Oğullar
833 okunmaAslı Yayınları · 1 Ekim 2004 · 319 s.
Babalar ve Oğullar
786 okunmaKoridor Yayıncılık · 2017 · 275 s.
Babalar ve Oğullar
733 okunmaCan Yayınları · Ağustos 2018 · 264 s.
Babalar ve Oğullar
730 okunmaCan Yayınları · Ekim 2020 · 264 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ayrı ayrı öykülerin birleşimi gibi..1000Kitap
Başlıkta bahsettiğim şeyi biraz açacak olursam;
Kitap güzel bir ana konu üzerine kurulu ve verdiği veya vermeye çalıştığı mesajlar güzel. Günümüzde bile var olan aynı evdeki anne baba çocuk arasındaki kuşak çatışmalarını ve düşünce yapısı olarak birbiriyle çatışmalarını,kafa yapılarındaki farklılıkların gündelik ilişkilerine nasıl yansıdığını anlatması açısından güzel bir temaya sahip kitabımız.Fakat kurguya baktığınızda sizi çeken bir yönü yok veya elinizden bırakmadan bir çırpıda okuyup bitirebileceğiniz bir olay örgüsüne sahip değil. Sanki yazar da öyküyü nereye bağlayacağını bilememiş ve ondan da olsun şundan da olsun tarzı ilerlemiş gibi hissettirdi bana :) Yani giriş gelişme sonuçtaki o bütünlüğü ve tatmini hissedemedim. Ama dediğim gibi genel manada yansıttığı veya fotoğrafını çekmek istediği sosyal mesaj güzeldi. Keyifli okumalar dilerim.
“İnsan insan derler idi, insan nedir şimdi bildim”
İlk Aşk ile tanıyıp diline ve kurgusuna hayran kaldığım Ivan Turgenyev’in okuduğum ikinci ve en meşhur eseri. Kendisinden biraz bahsetmek gerekirse, “Avrupalı bir bakışa sahip tek Rus yazar” olarak tanımlanan ve çevresinden de Batı yanlısı görüşlerinden ötürü tepki alan biri Turgenyev.
Babalar ve Oğullar’a dönüp baktığımızda da gelenekçi, milliyetçi, aristokrat bir eski kuşak ile nihilist, Batı yanlısı, materyalist bir yeni kuşak ayrımını gözlemlemek mümkün. Kuşaklararası bu çatışma, esasında günümüzde, kendi ülkemizde, epey aşina olduğumuz bir olgu. Bundan dolayı, metinde geçen baba-oğul veya anne-oğul diyaloglarını okurken sık sık şu sorular canlandı zihnimde: “Bizim çatışmalarımız nasıl? İçerik benzeşiyor mu? Söylemler farklılaşıyor mu?” Ne yalan söyleyeyim, Ruslar bi’ naif göründü gözüme... (Aslında öyle değiller gibi ama bilemedim). Bizdeki şu sokak röportajlarını bilirsiniz, insanı çileden çıkartan cinste olanları... Sanki bizim ayrımımız çok daha keskin gibi geldi şimdilerde.
Aslında bir an vardı ki, belki basit ve kısa; ama sahiden işledi içime. Spoiler olmayacağını düşünerek ve gerçekten unutmamak adına buraya aktarmak istiyorum. Bazarov evden ayrıldığında babası arkasından büyük bir hüzünle bakıyor ve şöyle bir şey söylüyor “Bıraktı bizi, sıkıldı gitti, bıraktı”. Şimdi bu cümleden Gibi’nin “Sınıfsal Veda” bölümüne gitti zihnim. Kendi kendime “Ne alaka?” diyorum ama yine de ifade etmeye çalışayım; bu bahsettiğim an sanki “Kuşaklararası Veda” gibi geldi bana. Ayrışmaya ve bireyleşmeye denk geliyor belki de bu nokta. Böyle dramatik olması elbette şart değil ama insanın kendini bulabilmesi için bazen veda etmesi gerekir sanki eskiye gibi. Öyle bir yerden anlamlandırdım.
Bu arada söylemeden geçemeyeceğim, Bazarov bana 
Oscar Wilde’ın narsist karakterlerini anımsattı. Hadiİnsan ve Toplum
İlk Aşk ile tanıyıp diline ve kurgusuna hayran kaldığım Ivan Turgenyev’in okuduğum ikinci ve en meşhur eseri. Kendisinden biraz bahsetmek gerekirse, “Avrupalı bir bakışa sahip tek Rus yazar” olarak tanımlanan ve çevresinden de Batı yanlısı görüşlerinden ötürü tepki alan biri Turgenyev.
Babalar ve Oğullar’a dönüp baktığımızda da gelenekçi, milliyetçi, aristokrat bir eski kuşak ile nihilist, Batı yanlısı, materyalist bir yeni kuşak ayrımını gözlemlemek mümkün. Kuşaklararası bu çatışma, esasında günümüzde, kendi ülkemizde, epey aşina olduğumuz bir olgu. Bundan dolayı, metinde geçen baba-oğul veya anne-oğul diyaloglarını okurken sık sık şu sorular canlandı zihnimde: “Bizim çatışmalarımız nasıl? İçerik benzeşiyor mu? Söylemler farklılaşıyor mu?” Ne yalan söyleyeyim, Ruslar bi’ naif göründü gözüme... (Aslında öyle değiller gibi ama bilemedim). Bizdeki şu sokak röportajlarını bilirsiniz, insanı çileden çıkartan cinste olanları... Sanki bizim ayrımımız çok daha keskin gibi geldi şimdilerde.
Aslında bir an vardı ki, belki basit ve kısa; ama sahiden işledi içime. Spoiler olmayacağını düşünerek ve gerçekten unutmamak adına buraya aktarmak istiyorum. Bazarov evden ayrıldığında babası arkasından büyük bir hüzünle bakıyor ve şöyle bir şey söylüyor “Bıraktı bizi, sıkıldı gitti, bıraktı”. Şimdi bu cümleden Gibi’nin “Sınıfsal Veda” bölümüne gitti zihnim. Kendi kendime “Ne alaka?” diyorum ama yine de ifade etmeye çalışayım; bu bahsettiğim an sanki “Kuşaklararası Veda” gibi geldi bana. Ayrışmaya ve bireyleşmeye denk geliyor belki de bu nokta. Böyle dramatik olması elbette şart değil ama insanın kendini bulabilmesi için bazen veda etmesi gerekir sanki eskiye gibi. Öyle bir yerden anlamlandırdım.
Bu arada söylemeden geçemeyeceğim, Bazarov bana Oscar Wilde’ın narsist karakterlerini anımsattı. Hadi
Hiçbir baba ve oğlu beni bu kadar uğraştırmamıştır. Güzel bir kitap ancak devamlılık sağlayamadığım için kendimi verim alamamış gibi hissediyorum. Tekrar okuyacağım kitaplar listesine eklendi. Bazarovu pek iyi anlayamadığımı düşünüyorum. Anne ve babasına karşı mesafesi bana bencilce gelmekte her şeyi bir mantık çerçevesine oturtmaya çalışması hayatı çekilemez hale getiriyor sanki. Arkadiy, babası,amcası onlar ayrı bir durum zaten.
Kuşaklararasi çatışmanın , nihilizmin en güzel anlatımıdır Babalar ve Oğullar. Nihilist Bazarov , Rus taşrasina gittiğinde yeni ile eski , kent ile taşra , aristokrasi ile kent aydını arasındaki tüm ayrımlar , çatışmalar gün yüzüne çıkacaktır.
İvan Turgenyev | Babalar ve Oğullar1000Kitap
Kuşaklararası çatışmayı nihilizm ile harmanlayarak okuyuculara sunan Rus edebiyatçı İvan Turgenyev'den Babalar ve Oğullar.
Kitapta yer alan karakterler ve olaylar öyle güzel işlenmiş ki okuyucuya büyük bir bütünlük oluşturma imkanı sağlamış. Şüphesiz kitapta ilgiyi üzerine çekmeyi başaran kişi ise nihilist ve aristokrasi eleştirmeni Bazarovdu.
Kitap, Bazarov ve onun öğrencisi olduğunu iddia eden ama asla tam bir nihilist olamayan Arkadiy'in babasının evine gelmesiyle başlıyor. Bazarov'un, Arkadiy'in babası ve amcası ile çatışması kuşaklar arasındaki farklılığı ve nihilizmin ögelerini görmemizi sağlıyordu. Gelenekçi ve eski kafa diyebileceğimiz yapılara sahip olan Kirsanov kardeşler ile büyük fikir ayrılıkları yaşayan Bazarov, tüm bu çatışmanın içinde hiç kullanmak istemediği o kelimenin kapanına sıkışıyor: 'romantizm'. Nihilist olmanın gereğini hiçe sayarak aşkını itiraf ediyor ama fark etmediği bir gerçek vardı ki Anna ondan daha nihilist çıkarak ideallerine sahip çıktı ve Bazarov'u karşılıksız bıraktı.
Kitap, yenilikçi ve yeniliğe açık fikirlere sahip bireylerin geri kalmış ve gelenekselci yapılarda takılı kalmış bireylere karşı yapmış olduğu bir başkaldırı minvalinde.
Tüm bunlar bireyin iç dünyasının yeniliğe aç veya geleneğe tok olmasından ibaret. Körü körüne geleneğe bağlı bireylerin açıkçası yenilikçi fikirlere adapte olması çok zordur. Bildikleri ve gördüklerine bağlılıkları, onları hayatlarına bağlayan yegane şey gibidir. Yeni fikirler onları alışık olduğu düzenden, yaşamdan uzaklaştıracakmış gibi hissederler. Oysaki yenilikçi fikirler, sadece sıfırdan bir düzen vadetmezler. Var olan düzenin, fikirlerin yenilenerek iyileştirilmesini de öngörürler. Kitap bu anlatılanlar çerçevesinde yenilikçi ve gelenekselci kuşaklar arasındaki gerilimi konu ediniyor. Bu
Bazı kitaplar insanı alıp başka bir döneme götürür; Babalar ve Oğullar da tam olarak böyle bir kitap oldu benim için. Turgenyev, babalar ve oğullar arasındaki fikir çatışmalarını öyle güzel işlemiş ki bir yanda Bazarov’un sert, her şeyden nefret eden nihilist kişiliği, diğer yanda Arkadiy’in ara bulucu ve duygusal dünyası arasında gidip geldim. Ayrıca, bilindiği üzere bu kitap, nihilizmin edebiyattaki öncüsü sayılıyor.
Anlatımına gelirsek, yer yer durağan ilerleyen bir kitap ama asla sıkıcı değil. Hatta bu durağanlık, karakterleri çözmek ve onların dünyasını daha iyi anlamak için bir fırsat gibi. Turgenyev, bazı bölümlerde de karakterlerle okuyucu arasında zıtlıklar oluşturuyor. Öyle ki, sanki karakteri karşınıza alıp sorular sormak istiyorsunuz. Mesela ben, Bazarov’u karşıma alıp, “Her şeyi bu kadar keskin bir şekilde reddetmek doğru mu? Hayat sadece akıl ve mantıkla nasıl yürür, duygulara da yer açmamız gerekmez mi?” diye sormak istedim.
Sonuç olarak, Babalar ve Oğullar hem düşündüren hem de insanı içine çeken bir klasik. Dönemin atmosferini, nihilizmi ve kuşak çatışmalarını anlamak isteyenlere önerir, keyifli okumalar dilerim.
Rus aristokrasisini köylüsünü hiyerarsisini, genclige yayilan nihilizm akimini oyle guzel anlatmis ki Turgenyev, o donemi birebir yasiyorsunuz. Ama oyle bir karakter var ki bu eserde cogu zaman kızıp cogu zaman da kendimizden birer parça olarak gördüğümüz Bazarov. Kendisine has bir karakterle hayata bakan Bazarov'u cok guzel islemis yazar ve sonlara dogru hem karakteri hem de okuyucuyu alt üst ediyor.
Kuşaklararası çatışmanın, nihilizmin en güzel anlatımıdır Babalar ve oğullar. Nihilist Bazarov, Rus taşrasına gittiğinde yeni ile eski, kent ile taşra, aristokrasi ile kent aydını arasındaki tüm ayrımlar, çatışmalar gün yüzüne çıkacaktır. Turgenyev'den eskiyi önüne katıp götüren yenin öyküsü...
Turgenyev, Babalar ve oğullar'da fotoğraflarının en sarsıcılarından birini çekmeyi başarmış. (Yekta Kopan)
Klasiklerden olması ve Rus hayatı hakkında bilgi vermesi yönünden güzel bir kitap. Dönemde yani 19. Yy ortalarında hakim olan düşünceleri Nihilizmin gençler arasındaki popülerliği ve aslında temelsizligini de çok güzel anlatmış. Hikayeye odaklanmamanızı tavsiye ederim çünkü bir yere varmıyor ama tarihi anlatması bakımından insanların karakterlerine odaklanırsanız faydasını göreceksiniz. Gençler ve yaşlılar arasindaki kuşak çatışmasını da üstünde zıplamadan alıcı bir şekilde işlemiş.
İvan Turgenyev’in Babalar ve Oğullar romanı, eski ve yeni nesil arasındaki düşünce çatışmasını ele alan güçlü bir eserdir. Kitap, 19. yüzyıl Rusya’sında geçen bir hikâye üzerinden, geleneksel değerlerle modern fikirlerin karşı karşıya gelişini işler.
Roman, iki genç arkadaş olan Bazarov ve Arkadiy’in, Arkadiy’in ailesinin malikanesine yaptığı yolculukla başlar. Bazarov, sert ve soğukkanlı bir nihilisttir; dine, sanata, toplumsal kurallara ve duygulara değer vermez. Arkadiy ise Bazarov’un fikirlerinden etkilenmiş gibi görünse de, zamanla kendi içindeki yumuşak ve daha geleneksel yanları keşfeder.
Malikane, eski nesli temsil eden iki karakterle doludur: Nikolay Kirsanov (Arkadiy’in babası) ve Pavel Kirsanov (amcası). Nikolay, oğlunu anlamaya çalışan iyi niyetli bir baba iken, Pavel, Bazarov’un fikirlerine açıkça karşı çıkar ve onunla sık sık tartışır.
Hikâyenin ilerleyen bölümlerinde, gençler yeni insanlarla tanışır. Anna Odintsova, Bazarov’un ilgisini çeken, güçlü ama mesafeli bir kadındır. Bazarov her ne kadar duyguları reddeden biri olsa da, Anna’ya duyduğu aşk karşısında sarsılır. Ancak bu aşk, onun karakterine uygun bir sonuca ulaşmaz.
Roman, Bazarov’un trajik sonuyla tamamlanır. Nihilizme sıkı sıkıya bağlı bir karakterin, hayatın gerçekleriyle yüzleşmesini izleriz. Sonunda, ne bilim ne de felsefe onu kurtarabilir ve Bazarov, kendi inançlarının içinde kaybolur.
Sade ama etkileyici anlatımıyla, insan ruhunun çelişkilerini ve değişen dünya karşısında bireyin bocalayışını işler. Bir yanda akıl ve mantık, diğer yanda duygu ve gelenek arasında sıkışmış karakterler, okuyucuya derin bir düşünme alanı sunar.
Yazar Hakkında
Ivan TurgenyevYazar · 57 kitap
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 9 Kasım 1818 tarihinde Orel şehrinde varlıklı bir ailede doğmuştur. Annesi Varvara Petrovna Lutovina, babası Süvari albayı Sergei Nikoleviç Turgenyev’dir. Aile 1827'de Moskova'ya taşınır. Babası 1836 yılında vefat eder. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, özel okullarda eğitim görüp, özel öğretmenlerden dersler alır. Henüz bir çocukken; Almanca, İngilizce ve Fransızca'yı anadili gibi konuşmaya başlar.
Yüksek öğrenimi için önce Moskova’ya oradan da St. Petersburg’a geçen İvan, Rus dili ve edebiyatı eğitimini kendi ülkesinde tamamladıktan sonra Almanya’ya gider ve 1838-1841 yılları arasında Berlin Üniversitesi’nde felsefe okur.
Daha sonra St. Petersburg’a geri dönüp iki yıl kadar bir devlet kurumunda çalışır.
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Fransa’da tanıştığı “Gustave Flaubert” ile sıkı bir dostluk kurarak, daha sonraki yıllarda gerçekçilik akımının öncülerinden biri olmuştur.
Ivan, ilk olarak 1850 yılında “Lüzumsuz bir Adamın Günlüğü” adını verdiği novellasıyla, ölümünden birkaç gün önce zihninden geçenleri not defterine aktaran bir yazarın hikâyesini anlatarak, yakın çevresine adını duyurur. Şöhretini ise 1852 yılında “Bir Avcının Notları” ile pekiştirir. İvan gençlik yıllarında özel eğitiminden geri kalan zamanları avcılıkla geçirmiştir.
Yapıtlarındaki ince duygulu karakter çizimleri, lirik-müziksel dil onu Rus gerçekçiliğinin temsilcisi yapmakla kalmaz, dünya edebiyatının büyükleri arasına da sokar. Turgenyev, eserlerinde serflik ilişkilerinin insana aykırılığını, feodal-aristokrat Rusya'nın yıkılışını, yeni burjuva-demokratik güçlerin yükselişini gerçekçi biçimde yansıtmıştır.
Batıyla Doğu arasında kendini sıkışmış hisseden yazarın Çarlık Dönemi’nin Rus entelektüellerini irdelediği “Asilzade Yuvası" adlı romanı 1859 yılında yayınlanır.
1859 yılında annesi de ölünce, geriye kalan topraklar serfler ( toprak ağası adına çalışan köylü) arasında dağıtılırken Turgenyev’e de tüm hayatını rahatça idame ettirebileceği yüklü bir miras kalmıştır. Böylece dünyevi sorunlardan kurtulan yazar başyapıtı, “Babalar ve Oğullar” üzerinde çalışmaya başlar.
Gençliğinde köylü kızlara duyduğu ilgiyi ve bu ilişkilerden doğan bir gayrı meşru kızını saymazsak Turgenyev hiç evlenmemiş, babalığını üstlendiği bir çocuk sahibi olmamıştır.
Özel hayatı, gönül maceraları pek bilinmeyen Turgenyev’in otuzlu yaşlarda tanıştığı Pauline Viardot ise umutsuz bir aşk macerası olarak yaşamına damga vurmuştur. Altı farklı dili konuşabilen, iyi bir piyanist ve şarkıcı olan sevgilisi evli olduğu için bu çiftin yarı fiziksel, yarı duygusal beraberliği kısa süreli ilişkiler şeklinde uzun yıllar devam eder.
Bozkırda Bir Kral Lear (1870), Ham Toprak (1877) gibi eserleri eleştirmenlerden beklediği tepkiyi alamadı ve kendini mutsuz hisseden Turgenyev, son kez ülkesini terk edip hayatının son dönemini bir türlü vazgeçemediği kadının, Pauline Viardot’nun yakınlarında, Paris’te geçirdi.
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 3 Eylül 1883 tarihinde Fransa'da Paris yakınlarındaki Bougival kasabasında öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya'ya getirildi ve Belinski'nin mezarının yanına gömüldü.
