Ben hep kötüydüm, hep yalnızdım, hep canı yanandım, hep ağlayandım, hep eksik olandım... Sadece hepsini gülüşlerimde saklamayı öğrendim.... Ama şimdi... Şimdi yorgunluğum tüm uzuvlarımda can buluyor. Göstermekle kalmıyor canımı yakıyor hemde çok....
Benim canım çok yanıyor. Ve ben yorgunum.
Rabbimden ve benden başka kimse yok....
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ben her zaman çok sevmenin yeteceğini düşünürdüm.
Size çok sevmenin yetmediği yerden yazıyorum. Öğrendim ki;Güzel sevmek hiç bir şeye yetmiyormuş.
Bunu bana güzel sevdiğim biri öğretti.
Ben, seninle sevmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu yaşayıp öğrendim
Şimdi nasıl unutayım seni
Ve ben yine seninle öğrendim severken ayrılmanın ne kadar zor olduğunu
Artık istesemde unutamıyorum seni
Gözlerin öylesine çok güzeldi ki
Oysa ben hep azla yetinmeyi öğrendim..
Beni En Çok Geç Kalan Şeyler Üzdü..Duygular
Beni en çok gidenler üzmedi.
Çünkü giden,
gideceğini çok önceden belli ediyor aslında.
Bir bakışından anlıyorsun,
bir susuşundan,
bir eskisi gibi olmayışından…
Beni en çok
geç kalan şeyler üzdü.
Tam zamanında gelmeyen sevgiler…
Bir ömrün en güzel yılları beklemekle geçtikten sonra kapıyı çalan insanlar…
Söylenmesi gerekirken söylenmeyen sözler…
Ve insanın kendi kendine verdiği,
ama tutamadığı sözler…
Beni en çok onlar üzdü.
Çünkü bazı şeylerin yokluğu değil,
gecikmişliği acıtıyor insanı.
Bir çiçeği kışın açtıramazsın mesela.
Açsa bile eski baharı getirmez.