Yırtarken sükûtu o ulu destan,
Titretir ufku bir bozkurt avazı.
Tarihin bağrında uyanır zaman,
Üşütmez bizleri Altay ayazı.
Örtsün şu gövdemi o kızıl bayrak,
Kırılsa kemiğim, eğilmez başım.
Soğurken tenimde kanım sızarak,
Toprağa karışır asil naaşım.
Vurur şakaklara tarihin nabzı,
Gölgene sığınır koca bir cihan.
Terk edip giderken şu fani arzı,
Şahlanır damarda o mukaddes kan.
Düşerken toprağa bu sessiz beden,
Olsun bu vatana kanlarım helâl!
Ruhumuz geçerken o son perdeden,
Dalgalan göklerde ey şanlı hilâl!