Dört KitapŞiir
Ateş düşdüğü yeri aşk eylesin
Can verirken suya, eşrefi mahlukata.
Yüreğinde tekfur sarayından kaçan şehla gözler
Gördüm makamında, nihayete eren ölü beden
Kabuk bağlamış yaradan kopartıp arşı ellerimle
Adımı nefretle yad ediyorken fezada
Kursağıma bir düğüm atıldı
ve boğuldum urganın kesik yarasında.
Adımı dört kitap bile silemeyecek yazgından.
Bir ölüm sessizliğinde darıldığım
Vuslatın gönül yorgunluğunda
Gözlerimin ışığı gitmişti
Bir yol vardı gidemedim
Bir günah işledim kendi defterime
bir dua aldım annemin sesinden.
kirpiğimin ucunda yaş birikti.
duyulmadı sesim.
Bu yüzden kimsesiz çocukların yüzündeki asık suratım ben dünyaya karşı.
Kıymeti bilinmeyen her duygunun katili değilim.
Üstüme atılı iftiranın sahibine başımı eğmedim.
Bu yüzden kafamın içinde konuşan bir nefesin
Sessizliğinde tanırım kendisini.
Bir kırgınlık var
üstüme atılmış yafta
bir kırgınlık var
Belki öldüğümde
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Göğe en yakın olduğum An.Şiir
tam şurada, kaburgamda bıçak yarası
duruyor kan akmadan saplanmış zehir
zerk edildi damarlarımdan infilak etmiş
içimde kül birikti.
dünyaya boyun eğdiğim gecenin
hafsalamda kalmadı tesiri
saatleri yıllara ekledim hafızamda kalmadı
ne bir anı, ne gülen yüz, ne de elleri.
biriktirdiğim herşeyi kağıttan bir uçakla
fırlatıp attım bir uçurumdan
kirlenmiş dünyanın içinde
bir inanmışlığım vardı
etrafında döndüğünü zannetti.
bir kalp bir insanın içinde
hep atar zannettik.
gün sonu telaşına sevilmemişlik düşerse
ne için savaştın yergisini kendime
bir pusula bilip,
peydah olunan kirli ellerin aksine
yüklediğim anlamın bozukluğundan bilirim
insanın hatalarıyla insan olduğunu.
manen huzuru bulduğum kalbin ortasından
ismimi bıçakla kazıyıp gönüllerden
haketmiş bir kalbin ortasına
tekrar yazacağım.
umutların yükseldiği an’da.
Kısa öykü: Sanmak.Şiir
bir yanımda vaktiyle bir duygu taşırdım,
insanlara muhteriz kendine yabancı bir coğrafyadan taşırdı yağmurları.
içimdeki beni bir ben bilirdim,
sonra düşmanı oldum en sevdiğimin.
ölüme namzet korkuları bıraktı
kendiyle kavgası vardı güneşe yansıyan
gölgesiyle, ayak izlerini takip eder
kötü rüyaların her sabah habercisiydi
dinlerdim dinlerdim dinlerdim.
bir gün gözümden düşen en değerli varlığın
gözyaşı olmadığını öğrendim.
çabanın yetmediği yerleri
başka kimsenin çaba bile göstermeyeceği yerleri içim rahat izlemek için
terk ettim.
onca derde kahır yürekler
bekliyordu beni akşam üstü
yağmurun yere çaldığı vakit.
dilimin ucunda paslanmış aşk kelimesi.
dilimin ucuna gelen haksızlık defteri
sayfalarını doldurdum kırık bir cam pervazı önünde
umudu izledim izledim izledim.
inançsızlığın içinden inanç seçtiğim günün arefesi üzerime sindi,
ve hiç çıkacak gibi değil üzerimden
sevgisizlik koktu her yerim.
bir gün bile kendimi pişman görmedim
kim olsa olurdu