Ey yolcu! Gördüm vefat var bir evde, ağlıyorlar dört bir yerde. Gözyaşları dönmüş sele, sanki gidişi nereye?
Ey yolcu! Öleceğim bir gün ben de, ağlamayın hiçbir yerde! Düğünümdür, düğünümdür! Sevgili’ye dönüşümdür.
Ey yolcu! Tetiği çeken sensin, sonra da kader mahkûmuyum dersin. İyilik gelse başına hepsi benimdir dersin, su-i ihtiyarından gelen bir kötülüğü, sahiplenmez; kaderindir dersin.
Bil ey yolcu! İyilik onu emreden külli irade sahibinin, kötülük O’na isyan eden bedbaht nefsinin.