Aslında Umut ve Ahmet içinde bulundukları çağ ile anlaşamıyorlardı.Doksanlı yılların mutlu ettiği,iki binli yılların şımarttığı,iki bin onlu yılların üzdüğü nesle mensup birer birey olmanın sonucu olarak yüz yıl bunalımındaydılar belki de.İçinde bulundukları iki bin onlu yıllarla bir türlü anlaşamıyor,yıldızlarını ateşkese ikna edip barıştıramıyorlardı.Çocukken sobayla kemiklerini ısıtan insanların,büyüdüklerinde doğaz gazla derilerini bile ısıtamadıkları bu dünyayı sevemiyorlardı.(Sentetik Mutluluk)