Martin Eden Bulur
@okanocal
Kalbi,muhtemelen aşk denilen yolda hız limitini aşmış,beyninin radarına yakalanmıştı. (Sentetik Mutluluk)
İç Anadolu Bölgesi’nin herhangi bir şehrindeki herhangi bir hatıra ormanı gibi yapmacık ve komik hissediyordu,hatırası vardı ama ormanı yoktu. (Sentetik Mutluluk)
Umut,Zeynep’i ilk kez Ahmet’in yanında,okul çıkışında görmüştü.Görür görmez “İlk görüşte aşk” klişesinin bütün teatral etkilerini yaşamış,beyninden bazukayla vurulmuştu sanki.Onu ilk gördüğünde midesinden bir yanma,tüm hücrelerinde bir uyuşukluk hissetti.Kalbi göğüs kafesinin dışında atıyormuşçasına gürültülüydü sanki.Nietzsche okuyan bir imamın dehşeti içindeydi.Kızın güzelliği karşısında kendini iskorpit balığı gibi çirkin hissetti.. (Sentetik Mutluluk)
Karşıya geçmek üzere yola adımını attı.Ayağı sanki asfalta değilde magma katmanındaki pirosfere değmiş gibi yandı.Canım İç Anadolu,canım karasal iklim…Kışlar soğuk ve duygusuz,yazlar sıcak ve çaresiz işte…(Sentetik Mutluluk)
Aslında Umut ve Ahmet içinde bulundukları çağ ile anlaşamıyorlardı.Doksanlı yılların mutlu ettiği,iki binli yılların şımarttığı,iki bin onlu yılların üzdüğü nesle mensup birer birey olmanın sonucu olarak yüz yıl bunalımındaydılar belki de.İçinde bulundukları iki bin onlu yıllarla bir türlü anlaşamıyor,yıldızlarını ateşkese ikna edip barıştıramıyorlardı.Çocukken sobayla kemiklerini ısıtan insanların,büyüdüklerinde doğaz gazla derilerini bile ısıtamadıkları bu dünyayı sevemiyorlardı.(Sentetik Mutluluk)