Bir Cumartesi günü,gemiye binip bir ressamla ajandamı karıştırırken, Bayram ve Zarife’nin bozkırlar gibi gölgelerde,isim mağduru delilere ninni eşliğinde kayıp köpekle, Romeo ve Alkolik bir Kurguda Zamanda kaybolmuşçasına okudum bu kitabı...
Bir kapı açıldı, bir sayfa kapandı ve bir baktım ki kitap bitmiş.Ruhumuzun daraldığı evvel bir zamanda yine yapılabilecek en kadim şeydi okumak ve biz yine okumaya verdik kendimizi.
İlk pasajda kitabın içindeki öykü adlarıyla minik bir kurgu yaptım kafamda.Okuduğumuz bize ilham veriyorsa eğer neden yazmayalım? Bir yazarla daha tanışmanın verdiği keyfi okumayı sevenler anlar. Emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum.