Bu iki aileyi kökünden kazımak için elimden geleni ardıma koymuyorum, bir Herkül gücüyle çalışıyorum, sonra da her şey hazır, her şey benim elimdeyken, bakıyorum, birden hiçbir şey yapma isteği kalmamış içimde. Eski düşmanlarım henüz beni yenmiş değiller; şimdi onların çocuklarından öcümü almanın tam sırası işte; bunu yapmak elimde. Kimse de beni bundan alıkoyamaz. Ama ne yararı var, vurmak istemiyorum; elimi kaldırmak zor geliyor. Gören de, bunca yıldır güzel bir yüce gönüllülük göstermek için çalışıp çabaladım sanacak. Oysa iş bambaşka. Artık onları yok etmekten bir tat da almıyorum; hiç neden yokken boşu boşuna böyle bir şey yapmaya da üşeniyorum.
Bir evlilikte aynı karakterleri çok uzun süre oynarsak hikayeden sıkılıp bırakmamız yahut sonuna ulaşamadan ilgimizi yitirmemiz kaçınılmaz değil miydi?