“Herkes bir ize, bir resme , başkasının bir haline aldandı. Asıl tehlike zaten kötü olan ve bilinebilir kötüler değildir ki, kanmak asıl, iyiye ve başka zannedilene kanmadır” Şule Gürbüz
Son koli de kamyonete yüklenip römork kapatıldığında içimden sessiz bir oh çektim. Sesli söylesem üzülürlerdı.
Onlardan kurtuluşumun sevinci gibı düşünmelerini istemem, çünkü öyle değil. Bır vadeden sonra aileyle yaşamak, dünyanın en anlayışlı insanları olsalar bile kötü geliyor.Tuhaf
bir başarısızlık hissi. Yerimi bulamadım,kendi ayaklarımın üstünde duramadım demek gibi.