Undómiel
@okurloncasi
Sağdan ikinci yıldız, sonra sabaha kadar dümdüz.
Sen, orada bile değilsin.Spiritüel
Şimdinin Gücü, temelde An’da mevcudiyeti anlatan, güzel analizlerle insanı uyanmaya ve idrak kabiliyetimizi kendi üzerimizde kullanmamıza davet eden bir kitap. Bir ‘kişisel gelişim’ kitabı diyebilirsiniz ama esasen ‘gelişme’ beklentisinde olanların değil, ‘arayış’ içinde olanların anlayabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum. Nitekim bu sayfalarda, ileriye ya da geriye gitmek düşüncesine yer yok. İçinize doğru yola çıkmak ve yol ayaklarınızın altından kaydığında oradaki sessizliği duymaya başlayıp sadece Ol’mak var. Ölmeden ölmek ve ölüm diye bir şeyin olmadığını görmek var.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Vasatlığa sürüklenmiş bir roman.
Colleen Hoover’ın daha önce Hopeless serisini okumuştum. Kendisinin tarzı bana pek de hitap etmediği için devamında yazdığı diğer romanlarını okumadım. Verity’nin ilgimi çekme sebebi ise değerlendirme puanının yüksek olması ve Hoover’ın bilindik tarzına benzemeyen bir roman olmasıydı.
Verity genel anlamıyla bir gerilim romanı. Romanın ilk sayfalarından itibaren bu kesin bir şekilde sezilebiliyor ve yazarın iddialı girişiyle birlikte sahiden de sıkı bir kurgu beklentisi aklınıza yerleşiyor. En azından benim için durum böyleydi; yalan yok, etkilendim. Sahiden de yazarın tarzını değiştirmekle iyi bir karar verdiğine inandım ancak kitabın sonuna yaklaştıkça bu düşüncelerim değişti.
Üç yüz sayfalık bir roman Verity. Okunması son derece kolay ve akıcı, elinizde sürünmeyecek kadar hareketli bir kurgu söz konusu. Bu açıdan güzel; dikkati tamamen üzerinde toplayabiliyor, okuyucuyu içine çekmek konusunda çok başarılı. Gel gelelim kitabın ileri sayfalardaki akıbeti tamamen okuyucunun beklentisine bağlı. Yani siz Hoover’ın diğer kitaplarındaki gibi romantizm odaklı erotik bir roman okumak istiyorsanız Verity fazlasıyla tatmin edici bir esere dönüşür; öte yandan benim gibi ve arka kapaktaki vaatlere kapılan diğer okuyucular gibi sağlam bir gerilim romanı okumak istiyorsanız o zaman Verity tam bir hayal kırıklığına dönüşür. Bence bu roman yazarın farklı tip okuyucuları da çekmesi için bir fırsattı çünkü konu çok iyi ve dikkat çekici ancak yazarın romantik kalemi yüzünden tam anlamıyla harcandığını düşünüyorum. Hoover romantizmi kısarak, gerilimi ise yüksek tutarak romanını çok daha tatmin edici bir hale getirebilecekken ne yazık ki duygusal kurgusu altında asıl konuyu, odak noktası olan gerilimi eziyor. Duygusal kurgunun içeriği ise çoğunlukla erotik olay örgüsünden ibaret; yazar
Barrie'nin Peter Pan'ını seviyorsanız uzak durmalısınız
Çocuk Hırsızı romanını çıktığı an büyük bir heyecan ve beklentiyle almıştım. Peter Pan'ı çok sevdiğim için epey hevesliydim kitap konusunda. Sonuçta, büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Ben ne okudum ve tüm bunların Peter Pan ile alakası neydi?
Öncelikle, yazarın en sondaki açıklamasından yola çıkarak incelemeye yön vermek istiyorum. Yazarımız Peter Pan hakkında detaylı bir araştırma yapmış. Modern versiyonundan ziyade sansürsüz diyebileceğimiz, bir çocuk masalı haline tam olarak evrilmemiş karanlık şeklinden ilham alarak da kendi romanına yön vermiş. Bunu anlayabiliyorum; zaten Peter Pan'ın bir çocuk masalı olarak kabul edildiği haliyle bile çok fazla düşündürücü, tuhaf yanı var. O yüzden karanlık bir dünya yaratma fikri çok güzel. Gel gelelim Peter'in isminin Peter olması dışında orijinal öykü ile o kadar az ortak nokta var ki... Karakterin ismi Peter değil de başka bir isim olsaydı bunun bir uyarlama değil, yalnızca benzer bir hikaye olduğunu düşünürdüm, öyle diyeyim. İnsanlar bunu Peter Pan öyküsünü sevdikleri için alıyorlar ve sen de kitabını Peter Pan öyküsünü önüne alarak pazarlıyorsun ama masalın temel unsurları yok denecek kadar az. Ortada bir Olmayan Ülke bile yok. Bunun yerine Avalon diye bir yer var ve evet, burası Kral Arthur efsanesiyle özdeşleşmiş o meşhur yer, peki bunun Peter Pan ile ne alakası var? Hiç alakası yok. Yazarın mitolojiden esinlenme sevdasını anlıyorum ancak güzel kardeşim, karakterin zaten halihazırda olan bir dünyanın karakteri ve sen de zaten bir masaldan esinlenmişsin, gerek var mıydı alakasız bir mekanı kurguya dahile etmeye?
Beni rahatsız eden başka bir nokta da yazarın tasvir konusunda eksik olmasıydı. Evet, bir şeyler oluyor, çeşitli yaratıklar ortaya çıkıyor, yazar da bunları anlatıyor ancak nedense bunlar okuyucuya bir türlü
Aşksız Yaz Geçer mi?
Şüphesiz, aşksız yaz geçer ama benim için, klişe bir aşk kitabı okumadan yaz geçmeyeceği kesin (:
Normalde romantik türde kitaplara hiç elim gitmese de yaz mevsimlerinde böyle romanları okumaya bayılıyorum. Hepsini değil; yalnızca klişelerin başarılı bir şekilde yer aldığı, okuması keyifli olanları.
Nicholas Sparks modern aşk romanlarının en ünlü temsilcilerinden. Romanlarının birçoğu sinemaya uyarlandı ve hepsi de büyük kitleler tarafından izlendi. Yani kurgu konusunda oldukça başarılı bir yazar; en bilindik hikayeleri bile kurgu ve anlatımıyla herkesin sevebileceği bir esere dönüştürebiliyor. Pek çok insan klişeleri sevmese de bana kalırsa herkesi etkileyebilme gücü olduğu için klişe dediğimiz bu ayrıntıların, başarılı bir yazarın kaleminde güzelliğinden hiçbir şey kaybetmediğinin en büyük kanıtı Sparks.
Son Şarkı ise bir gençlik romanı. Tam anlamıyla bir tatil kasabasında geçiyor ve elbette bir de yaz aşkımız Will bulunmakta. Sanırım bu temayı okumaktan asla usanmayacağım Nicholas Sparks kitaplarının başka bir olmazsa olmazı ise aile dramlarıdır. Yazarımızı bu konuda da takdir etmek gerek; duyguyu aktarmak konusunda çok başarılı.
Yazarın anlatımını gerçekten çok seviyorum çünkü genelde günümüz aşk romanlarında basit, yüzeysel bir üslup görüyorum ve bu da anlatılanları ciddiye almama, inanmama engel oluyor; ama Sparks dilinin olgunluğunu öyle güzel ayarlıyor ki, hem yormayan, hem de okuyucuyu içine çeken, gerçekçi bir dünya yaratabiliyor.
Son Şarkı romanında da tüm karakterler gerçek gibiydi, hem de kasabanın yakışıklı, ahlaklı, tatlı çocuğu Will; asi kızımız Ronnie; epey sinir bozucu kızımız Ashley ve elbette kasabanın belalı erkeğinden oluşan pek hayali karakter kadrosuna rağmen (:
Gençlik romanı okumak istediğimde aradığım tam da Son Şarkı türünden bir
Roald Dahl bir casus, savaş pilotu, çikolata tarihçisi ve tıbbi buluşlar yapan bir mucitti.
Sadece bu kısa tanım bile yazarımızın çılgın ve enteresan aklını fazlasıyla açıklıyor. Birçok eseri sinemaya ve tiyatroya uyarlanmış Dahl’ın okuduğum ilk eseri Cadılar; ancak tüm eserlerine göz attığımda aslında kendisiyle çok önceden tanıştığımı fark ettim. İzlediğiniz çocuk filmlerinin birçoğunda, özellikle de en kült eserlerde, yazarın imzasına ulaşmanız muhtemel. Sanırım onun kalemini yalnızca bir romanından yola çıkarak anlamamın başlıca nedeni bu.
Cadılar romanı, ninesinin cadı hikayeleriyle büyümüş bir çocuğun günün birinde gerçek cadılarla karşılaşmasıyla içine girdiği serüveni anlatıyor. Çocuksu bir anlatım söz konusu ancak bana göre bu üslubun verdiği tat , anlatımı kuvvetli pek çok eserde bile yok. Çocuk kitaplarını güzel kılanın da bu özgür, tıngırtılı mıngırtılı, pek özgün betimlemeler olduğunu düşünüyorum (:
Yazarın en güzel işlediği noktalardan birisi nine-çocuk ilişkisiydi. Tuhaf bir şekilde çocukların birçoğu küçükken en iyi nineleriyle ve dedeleriyle anlaşırlar; bu arkadaşlık şüphesiz herkese çok sevimli görünür ve sanırım bu yüzden, daha ilk sayfalardan itibaren bu ikiliye fazlasıyla ısındım (:
Hoşuma giden bir diğer nokta ise kesinlikle cadıların konuşma şekliydi; öyle hoşuma gitti ki, bazı kısımları birkaç kez okuduğum söylenebilir Buraya kısa bir alıntı bırakıyorum hemen:
“Ne göğdüm, biliyoğ musunuz? Söyleyin bakalım, ne göğdüm? Koğkunc biğ şey! Yüzleğce, binleğce küçük çocuk kumda oynamıyoğ mu? O iğğemc şeyleği göğünce bütün iştağım kaçtı!”
Aslında bu, dört dönemlik anaokulu stajının ardından bana da pek benziyor…
Ve tüm absürt, komik durumların yanısıra, insanı hüzünlendiren daha gerçekçi başka kısımlar da vardı. Hayata dair can sıkıcı gerçekleri
