Fatma Dumlu
@okuyanuss_
Şu anda okuduğu kitaplar
Ayfer Tunç okuyucuyu alıyor, kelimelerin konforlu koltuklarına oturtup peşinden oradan oraya sürüklüyor; yolculuk o kadar keyifli geçiyor ki kitabın sonuna geldiğinde daha yeni başlamıştık yanılgısına düşüyor insan.
Sıradan insanların sıradan hayatlarını anlatıyor Ayfer Tunç. Bunu da şöyle ifade ediyor kitabında: "Yazarlar sıradan sandığımız insanları evirip çevirirler, başka bir gözle bakarak onlardan yeni insanlar yaratırlar. Bu yeni gözle biçimlenmiş insanlar, artık bizim için sıradan değildirler, birer kahramandırlar. Gerçek hayatta da gizli bir elin onları alıp yeniden biçimlemesini isteriz. Bir el, deriz, bizi de biçimlese, biz de kendi hayatımızın kahramanı olsak. O el kendi elimizdir oysa." Kitap boyunca da sıkça sorgulatıyor insana aslında; hayatı, hayatın sıradanlığını, o sıradanlığın içindeki kahraman olma çabasını... Uzun lafın kısası okuyalım, okutalım.
Evlilik portresi, 1550'ler Floransa'sı ve Ferrara'sında geçen tarihi bir kurgu. Kitabın ana karakteri Lucrezia de' Medici'nin 1544 ile 1561 yılları arasında yaşadığı, Ferrara dükü Alfonso de' Este ile yaptığı evlilikten çok kısa bir süre sonra tüberkülozdan öldüğü(?) biliniyor. Yazar ise bizim bu olayı okuyarak değil de adeta 16. yüzyılda kısa ama çarpıcı bir gezintiyle görmemizi, şahitlik etmemizi istiyor. Olay kurgusu, betimlemeler ve tasvirler kitabı okuyor değil de izliyormuş gibi bir his bırakıyor. Tadi damağımda kalan bu keyifli okuma için Maggie O'Farrell'e teşekkür ediyor, tarihin tozlu raflarında biraz gerçek biraz kurgularla dolu bu yolculuğa herkesi davet ediyorum..
Kitabın ilk bölümleri bende beklediğim etkiyi yaratmadı. Kitapla ilgili yazacağım cümleler de kafamda az çok belirmeye başlamıştı ta ki kitabın son yarısını okuyana kadar... Özellikle son birkaç bölüm bende iki izlenim uyandırdı. Birincisi bazen bazı şeyler vardır farkındasınızdır ama ifade etmekte, adlandırmakta güçlük çekersiniz işte benim ifade etmekte zorlandığım düşüncelerimi o kadar güzel söze dökmüş ki yazar evet dedim tam olarak anlatmak istediğim şey buydu. İkinci olarak da bazı meseleler vardır eksiksiz görünür gözünüzde fakat bazı nüanslar vardır sizi rahatsız eder ve rahatsız edenin ne olduğunu bir türlü bulamazsınız. Yazar bunları da benim yerime bulmuş ve çokta güzel anlatmış. Özellikle sonlara doğru keyifli bir okuma oldu benim için; sonradan dönüp bakacağım altı çizili birçok cümlem kaldı kitapta ve bazı sorular kafamda...
Bazı kitaplara başlarken büyük umutlar besliyorum, fazla beklentiye kapılıyorum böyle beni sarssın, şaşırtsın; bildiğim şeyleri söylerken bile öyle söylesin ki ilk kez duyuyormuş hissine kapılayım. İşte bu kitaptan beklentim tam da bu yöndeydi ama kitap beklentini karşıladı mı derseniz karşılamadı. Kesinlikle kötü bir kitap değildi; özellikle kendi ebeveynliğim noktasında bana farklı bakış açıları sunduğunu bile söyleyebilirim fakat dediğim gibi o beklediğim vuruculuğu yakalayamadım. Belki de bu durum benim beklentimin yüksek olmasıyla ilgilidir; bilemiyorum.. Okunur mu, evet okunur ama beklentinizin ne düzeyde olması gerektiği konusunu sizlerin takdirine bırakıyorum...
Geç mi kaldım, tam zamanında mı okudum, hiç okumasa mıydım; bilemiyorum. Selim ah Selim... Zaman zaman hak verdim sana zaman zaman üzüldüm en çok da kızdım; tıpkı senin kendine kızdığın gibi ve bazen en derinlerde hissettim senin hissettiklerini.. Oğuz Atay o kadar güzel bir yerden karakterlerin psikolojik durumunu yansıtıyor ki bize, okurken hem gençliğin buhranlarını, çıkmazlarını hissettiriyor; bir yandan da o buhranların insanı nasıl sona sürükleyebileceğini, insana yük olan şeyleri, o yükleri görmezden gelişimizi.... Bilemiyorum.. Aynı kitabı 10 yıl önce okumuş olsaydım hangi cümlelerin altını çizerdim merak ediyorum.
Bazı kitaplar vardır ya bir kereden fazla okunmalıdır; işte Tutunamayanlar benim için o kitaplardan bir tanesi.
