Hayatımın bazı sayfalarını kimseler okumadı;
çünkü çoğu içimde yazıldı, dışımda değil. Kelimelere dökemediklerim oldu, sustukça büyüyen cümlelerim…Anlatmaya kalksam eksik kalacak, sustukça içimde çoğalan hikâyelerim.Kimine göre sessizdim belki, ama içimde hiç susmayan bir dünya vardı.
İçim hep bir türkü gibi … Bazısı acı, bazısı umut… Hepsi bana ait.Kimi zaman içli bir ezgi gibi ağır,kimi zaman sabaha karşı doğan bir ışık kadar hafif.Her duygu, kendi izini bıraktı bende.Kırıldığım yerler de benimdi, iyileştiğim yerler de.Gizlediğim yaralarım, kimselere göstermediğim korkularım,
ve bir o kadar da kimsenin bilmediği güçlerim…Belki kimse tam olarak bilmeyecek içimden geçenleri,belki bazı cümleler hep yarım kalacak.Ama ben biliyorum; her satır, her susuş, her his beni ben yapan o görünmeyen hikâyenin bir parçası…
Ve şimdi anlıyorum ki
herkesin okunmamış sayfaları vardır aslında…Benimkiler sadece biraz daha derin ,biraz daha sessiz yazıldı.
#Yelken OKYAY#