Birinden ebedi olarak kurtulmak isterseniz onu çok sevin.. Küle dönünce her şey değersiz olur zaten....
Silinen Hayatın GölgesindeŞiir
Yalnızlığa alışmak zor,
Sessizliği bir kuyu gibi dinlemek zor.
İnsan kendi içinde bile dinlenemezken,
Zordur her eksilen sesle biraz daha eksilmek.
Her giden sima, her kaybolan görüntü;
Zamanla kararır her şey, renkler çekilir,
Fakat bazen o zifiri karanlık, her yerden daha sevimli.
Yalnızlığa alışmak zor,
Bir başına ıslık çalmak, şarkılara sığınmak...
Ötekileşmek, kendine bile yabancılaşmak,
Ve bir bir terk etmek elinde kalan her şeyi.
Aslında silinen ne simalardır ne de şehirler;
Yavaşça silinen, ömrün kendisidir.
Geriye kalan tek canlı, hatıralar;
En tatlı olanlar ve en acımasız vuranlar...
Zihnin dehlizlerinde yüzlerce yeni yüz,
Daha güzel, daha özel hayaller kurulur.
Her şeye rağmen o boşlukta yankılanır:
Yalnızlığa alışmak çok zor...
Garp yeli
Garp yeli
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
istisnasız her bir selamda, şu gönlüme yük olanlar ve onu getirip bırakanlar, ne taşıdığından haberdar mıydı şimdiye kadar
Doğanın kanunu budur; hayat bazen yıkılışlarla, bazen de yükselişlerle doludur. Bir bitkinin daha güçlü boy verebilmesi, köklerini daha derine salabilmesi için önce sökülmesi, eski formunu yitirmesi gerekir.
Unutmayınız dostlarım; her yıkılış aslında bir kurtuluşun, her karanlık gece ise aydınlık bir sabahın habercisidir. Vakit zorlu diye umutsuzluğa kapılmayınız; zira gecenin en karanlık anı, şafağın sökmesine en yakın olan andır.
Hak ve hakikatten yana olanlar, er ya da geç muzaffer olacaklardır. Çünkü onlar, adil bir toplumsal düzenin inşasını ve sürekliliğini destekleyenlerdir.
Selam olsun adaletin safında dimdik duranlara...
Selam olsun zalimin karşısında umudunu yitirmeyip mücadele edenlere.
"Sen olmasaydın babana katlanmazdım," "Bu evlilik yürüyorsa sebebi sensin," "Sırf çocuklarımın yüzünden çekiyorum bu hayatı." Annesinin yada babasından duyan bir çocuğun "annem ve babam benim yüzümden acı çekiyor, benim yüzümden mutsuzlar" diye düşünmesi ve bu sonuca varması sence de çok doğal değil mi? Her tartışmada ve her kavgada kendini suçlu hissetmesini nereye koyalım? Anne babasının hatalarını, "Tüm bu olanlar benim suçum," diyerek sahiplenen ve bu psikolojiyle büyüyen bir çocuğun yetişkinlikteki özsaygısının ne kadar yara olacağından haberin var mı?
Kendimden özür 
Kendimden Özür Dilerim Sayfa/159
Kendimden Özür Dilerim Sayfa/159
Hala arıyoruz yitip giden insanları bıkıp usanmadan "Öldüler" ait oldukları yaşamın sözlüğüne ait bir söz değil
Getir hayata yeniden onları
hayatta olanlar yüz çevirseler bile
kayıtsızca...
ölülerin ruhları, ruhudur dilin:
dile gelmiş düşüncede görürsünüz parladıklarını.