Merhaba Olric!
Şuan farkettim de burası benim dijital günlüğüm olmuş. Ne de güzel olmuş 5 yıl öncesi kendimle sohbet eder gibi oldum.
Bitti Olric! Bütün puzzleler ait olduğu yerde. Hasretini çektiğim beyefendiyle kavuşmaya günler kaldı. Bütün yazdıklarımın tek sahibi o idi. Övmelere doyamadiğım. Onu anlatmaya değer mantıklı sözcükler bulamadığım kişi yanımda olucak. Hayatıma layık bir insan o. E böyle değil mi zaten paylaşmak.Ama çok önemli bir değermiş. Düşünsene Olric. "Hayatını paylaşmak." Bir oyuncaktan,bir jöleli kekten çok daha fazlasıymış. 6-7 yaşlarında ki ben çok severdim paylaşmayı hiç düşünmezdim, tereddüt etmezdim bunu yaparken. Ama bu yaşlarımda düşündüm, düşündüm... Haklıydım çünkü. Hayatımı paylaşacaktım, ömrümü,yıllarımı. Her defasında hayrete düştüm hayatımı benimsemesini. Evet o insan bunu hak ediyor.
“Herkesten uzak, başını dinlemeye bayılıyor…“
“Çok konuşuyorum kendimle bugünlerde. Ne yapayım? Başkalarının sohbetinden hoşlanmaz oldum."
Tutunamayanlar 
Oğuz Atay
Tutunamayanlar Oğuz Atay
Kitapçı dükkanlarının özel bir kokusu vardır
Olric: nevi şahsına münhasır derler eskiler, işte ondan.