olric, ben dağınık bir adamım, asla derli toplu olmadım. peki ya sevgide nasılsın dersen eğer, ben kendimi bir kadına bıraktım, bu kalbin sahibi ben miydim olric? "benim kalbim uzun zamandır benim için atmıyor." kafamda ki sesleri bastıran tek şey onun sesi. sesi beni alır bu dünyadan çok uzaklara götürür, sanki farklı dünyanın insanıyım, gözlerinde kayboluyorum, anlattığı her şeyde kendimi arıyorum, kalbimi öperken, veya eliyle dokunurken sevgiyi hissediyorum.. korkuyorum olric kalbinden.. "hassastır onun kalbi, benim cam kadar keskin kalbimin parçaları ayağına dokunursa en küçük, enkazdan ne farkım kalır ki?" ne garip dimi olric.. "insanın görmediği sevgiyi başkasına yaşatması.."