Serhat Omaç
@omac_serhat
"nereye gidiyorsun ey sâreban?"
"Hayır... Mücadele edeceğim. Edeceğim..." Bu zor geceden sonra tatlı bir düş içine aldı beni. Bir örtü gibi çöktü Mısır karanlığı. Sanki örtünün altında da ben... Elimde de kılıç mı desem, steteskop mu desem bir şey vardı. Yürüyordum... savaşıyordum... Ücra bir yerdeydim. Tek başıma değildim ama. Ordum da yanımdaydı: Demyan Lukiç, Anna Nikolayevna, Pelageya İvanovna. Hepsi beyaz önlüklerini giymiş, daima ileri, ileri gidiyorduk...
Şu uyku ne güzel şey!
Reklam
"Bana altın madalya taksanız..." diye mırıldandım uyuklarken, "yine de gitmem..."
"Gidersin... Ah, gidersin..." diye uğurladı tipi alaycı bir tonda.
"Bunları düşünürken nasıl giyindiğimin farkına bile varmadım. Giyinmek de öyle kolay değildi: Pantolon ve gömlek ,kesik çizmeler, gömleğin üzerine deri bir ceket, sonra palto, onun üzerine de koyun postu bir kürk, şapka, çanta, çantanın içine kafein, kâfur, morfin, adrenalin, pens, steril bandaj, şırınga, sonda, bir Browning tabanca, sigara, kibrit, saat, steteskop..."
"Salı günü yüz değil, yüz on bir hasta geldi. Hasta kabul akşam dokuzda bitti. Ertesi gün, çarşamba kaç kişinin geleceğini tahmin etmeye çalışırken uyuyakalmışım. Rüyamda 900 kişinin geldiğini gördüm."
"Niye ölmüyor?.. Çok şaşırtıcı... Şaşırtıcı bir şey bu... Ah, nasıl da yaşama tutunuyor insan!"
Reklam