Zavallı hafızalar!Günden güne yok olduğunu hissettiğimiz,vücut denilen şu toprak yığınının üzerinde her şeyin devamı için boşu boşuna çalışır durur.Hüzün verici bir bakışı yıllarca hatırlar.Bir sözü,bir gülüşü yıllarca saklar.
Ağlamak,uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan son gücün çığlığıdır.Ağlayamadığımız zamanlar,bizde o gücün de yok olduğu zamanlardır ki,onun yerine geçen sessizlik,en şiddetli acının yarattığı gözyaşından daha yakıcıdır.