Kilise hizmetinde üç yıl çalıştıktan sonra bu iyi adamcık ölüm döşeğine yattı. Son nefesinde bana dediklerini dün gibi hatırlıyorum:
' Oğul, Allah' tan bir şey isteme; bu O' na töhmet ve ithamdır. O' nu isteyecek kadar kendini kaybetme, bu O' nu da kaybettiğinin delilidir. O' dan başka bir varlığı isteme, bu O' ndan utanmazlık ve hayâsızlığın sayılır. O' ndan başkasından bir şey isteme, bu O' ndan uzaklaştığını gösterir. Elinden geliyorsa O' nun dışındaki şeyleri kalbinden temizle! İşte o kadar! '
Gönül ne gök ne elâ ne lâciverd arıyor
Ah bu gönül bu gönül kendine derd arıyor
* * *
Ne tende cân ile sensiz ümmîd-i sıhhat olur
Ne cân bedende gam-ı firkatinle rahat olur
* * *
Ne şeb ki kûyine yüz sürmesem ölürüm
Ne gün ki kaametini görmesem kıyâmet olur
* * *
Mecnun ne bilir kaaide-i nâz u niyâzı
Aşık mı sanır kendin o meczûb-ı muhabbet
Nüfuz ediyor ruhuma Hades
Beni boğuyor göğsümdeki kafes
Sona varış aldığım her nefes
Dünya ruhların satıldığı bir kermes
Ama!!!
"Uyan" diyor. Duyduğum tek ses
Hayat kibir parmaklığından kodes
Kağıdımda yazdıklarım oluyor ateş
Emekler yitip gidiyor boş ve beleş
.ÔFS.
1974-201∞
"anısına"