Ömer
@omerglnn
Izdırabın sonu yok sanma, bu alem de geçer,
Ömr-i fani gibidir, gün de geçer, dem de geçer.
123 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
10/10
Beğendi
·2026 2. kitabı
Yakarışlar BozbulanıkŞiir
Ey Ferezdak'ın Rabbi
Mısralarım seninle mızraklarım da
Son nefesimi senin için saklıyorum
Son jeton gibi sevgili için saklanan
Krallık tacını kondursan da garip başıma
Ben bu zincirlerin şıngırtısını özleyeceğim
El pençe divan durduğum
Perdelerin önünde kalın mı kalın
Asker ve dilenci
Son sahnesindeyim ömrümün
Hiç bir şey anlamadım
Sana Rabbim diyebilir miyim Tanrı'ım.
Ömer tekrar paylaştı.
Fotoğraf çekmenin, çektirmenin ve insanı görüntü hâline getirmenin bu boyutunu ahlâki anlamda da göz ardı etmemeliyiz. Yüzyılın varoluşçularının önemli bir kısmı görülmeyi, köleleşmekle, sınırlanmakla ve tanımlanmakla eş değer tutmuşlardır. Çünkü onlara göre görülmek yargılanmak, kusurlu bulunmaktır. (Burada müteâl olanın görülmemesi ve görünmezliği düşünülmelidir.) Bu durum fotoğrafı çekilen, yani görüntünün konusu olan insan açısından da paradoksaldır. Çünkü görüntüsü alınan insan da kendi tabiiliğinden, hakikatinden çıkar ve uzaklaşır: Poz verir... Poz vermek bizâtihi kendini değiştirmek, kendine bir imaj oluşturmaktır. Kendine bambaşka bir yeni beden oluşturmak, bir görüntü öncesinde kendini dönüştürmektir. Nitekim fotoğrafın ve görüntünün en önemli özelliği, kişiyi kendisinin ötesine taşıması, onu, olduğundan başka bir biçimde göstermesi ve sunmasıdır. Görüntü bizi ikiye böler. Ben ve görüntüm... Ben ve görüntüm ya da süretim arasında ise sürekli bir uzaklaşma, değişme, yabancılaşma söz konusudur.
