Bu bölümde Rasim Özdenören sanatçıları bilhassa komedi sanatçılarını ve palyaçoları ele alıyor.
Onların başına trajedik bir olay geldiğinde (m: annelerinin ölümü) bunu acı bir şekilde bağrına taş bastırırak sahneye çıkar ve rolünü oynar. Çünkü sanatçı işini "kutsal" olarak görüyor ya da böyle olduğuna inandırılıyor. Oysa bu sanatçı için ne de trajik bir durumdur.
Öte yandan olayı bilen seyirci ve daha sonra öğrenen seyirci tavrına da değinir. Eh tabii oraya gülmek için gelmişler. Sanatçının ruh hâli onlar için çok da önemli olmasa gerek.
Bir de bütün bunları düzenleyen kişilerin maddi kazancı da önemli olsa gerek!