Muhyiddin-i Arabi Hz.leri, aya fazla bakılmamasını öğütler.
"Ay ışığı yüze zehir, fakat sırta şifadır" der. Aslında bu zehir, zehir değil, şifanın şiddetle ve ansızın yoğun olarak gelişinden doğma bir çarpılıştır. Güzelliğin şiddetli çarpmasıdır ay çarpması.
Kur'ân, sûre sûre, âyet âyet değil de birden bütünüyle inseydi, insanlık O'nun güzelliğinden, belâgatından mahv olmaz mıydı dersiniz?