Bu enkazın her bir parçası kalbime batıyor, kimseye bir şey anlatmaya gücüm dahi yok inan. İnsanlardan kaçıyorum,kendimden kaçıyorum durup durup gözlerim doluyor, ne olur anla beni, kimse anlamıyor... kendimi tükenmiş hissediyorum ve bu his her yıl bir seviye atlıyor, geçiyor sanıyorsun ama aslında alışıyorsun, acı ruhun ile birleşiyor. Ben acı oluyorum kendime acıyorum, düşünüp düşünüp bir yere varamıyorum, ne yapacağımı bilmiyorum, boşluğun ta kendisi oluyorum... Sanki uzun bir yolculuğa çıkmışta yanıma hiçbir şey almamış gibiyim öyle işte..