Ömür
@omrtba
Dik dur ve Gülümse bırak neden gülümsedigini merak etsinler..
(Bibliosmia/Overthinker)
youtube.com/watch?v=4UmZNYh...
Anesteziyoloji
İstanbul
Mersin, 29 Nisan
567 okur puanı
Haziran 2017 tarihinde katıldı
Bir bankta otururken uzun süredir her şeyi değiştirmeye, düzeltmeye, iyileştirmeye ve elimde tutmaya çalışmaktan yorulduğumu fark ettim. Boşluğa uzun uzun baktıran bir yorgunluk bu. Artık ne olacaksa olsun, halledemedim çünkü; ağır geliyor kafamda bir bir büyüttüğüm düşüncelerden kurtulamıyorum.. Anlatacak çok şey var ama değişecek hiçbir şey yok. Vazgeçtim..
Bana ne bıraktığını anlamayışını anlamıyorum bazen. Tanımıyormuş gibi beni... Eskisi gibi değilim artık, eskisi kadar değilim...Öyle dağ değilim yani. Biraz çiçek gibiyim, biraz demir gibi. Kendinden emin değil adımlarım, kendimde değilim. Neredeyim, dünyadan bi' haberim. Ankara'nın soğuk ayazında kalmış gibiyim. Evin yolunu tutmuşum ama gittiğim yer evim mi değil mi emin değilim. Ben bu hayatın gerçek olmayışından şikayetçiyim. Hayattan kopmuş birine güneşin doğuşundan, umuttan bahsedenlerden şikayetçiyim. Sessizlik istiyorum. Kafamın içi türlü sesle dolu. Sigaram, alkolüm yok diye övünürken seni unuttuğumu fark ettim. Aşk uyuşturucudan bile beterdir bence. Gidecek mi, kalacak mı, sevecek mi, üzecek mi..? Öyle boktan işte bazen, keşke olsan... Belki eğer, sen anlatırsan dinlerim bu sabahki gün doğumunu. Sesinden duyarsam, inanırım belki halâ nefes alıyor oluşumu..
Küçükken filmlerdeki öpüşme sahnelerinde gözlerimi kapardım. Tıpkı eskilerde seni öperken yaptığım gibi. Benim için tutku da, aşk da sensin. Sesin, gözlerin, gülüşün... Hatta dokunuşun bile bu dünyaya rağmen cennet hissine kapılma hissiyatı uyandırıyor insanda. Bu şehir gürültülü yalnızlık. Ve senin eserin. Bazen aşkından, özleminden delirmiş şairler gibi olacağımdan korkuyorum. Belki de gözümde fazla büyütüyorumdur. Belki de bu kadar korkmak doğru değildir. Ama artık yanlışın ne olduğu da hiç çekmiyor dikkatimi. Keşke varlığını kalbimde sonsuza dek korumaya alabilseydim. Anahtarını denize atardım ve kimse senden bir daha haber alamazdı. Bu bencilliğe girer mi? Bilmiyorum, belki de girmeliydi. Eğer öyle olsa bile bencil bir insan olmak umurumda olmazdı. Hah! Ne varmış yani seni dünyayla paylaşasım yoksa? Ellerini tutmak zaten kendi başına dünyaysa? Ne varmış yani uçan kuş bile bir şekilde oysa? Gözlerim dolu başımı dizlerine koysam... Ne istiyorum biliyor musun? Kokunda huzur bulmayı. Bu huzuru şişeleyip boynuma asmayı; saklamayı. Sadece seni. Belki biraz da bencillikle sen olan her şeyi.