Bir yerde okumuştum; 'Ben sana konuşamadıklarımı hep ağladım.' Diyordu. O an içimden bir şeylerin kopup gittiğini hissettim. Biliyordum ki benimle olmayacaktın hiçbir zaman. Bense seni hiç unutmayacaktım. Seni bilmem ama benim için çok zordu. Seni sevmek ama senin hayatımda olmamanı istemek. Affet; bu gece seni sevmekten vazgeçtim. Çünkü sen varken bile sensizlikle mücadele etmeye tahammülüm yok kalmadı.! Üstelik birgün gerçekten yanımda olacağına dair inancımı da yitirdim. Ne küçük bir ihtimal kaldı sana dair, ne de azıcık da olsa hayalim. Bizim sessizce aynı çatı altında birbirimize sarılıp kalacağımız çok anlarımız olacaktı. Bu gece o ev bir yangına atıldı. Külleri mütemadiyen ben de kaldı. Bu bir yenilgi değil kabulleniş.! Ne diyebilirim ki çok yorulduğummu yoksa inancımı yitirdiğim için mi vazgeçtim bilmiyorum adını sen koy artık. Elini uzatsan tutardım. Beklediğim tek şey buydu belki de.. Ne zaman yolumuz farklı taraflara ayrılacak olsa, ben kalbimi hep sen de unuturdum. Pilleri çıkmış oyuncak bebek gibi öylece dururdum. Sana olan sevgim beni bile yendi. Geriye ne kaldı dersen, şimdi öylesine dinlediğim şarkıları acımı paylaşarak dinliyorum. Ben senden hiçbir şey istemedim aslında, sadece ait olmak birine öyle körkütük çok şeymiş meğer ögrendim bunu. Benim için özel olman sana muhtaç olduğum anlamına gelmezdi, sana olan hissim sensiz yapamacağım anlamına da gelmezdi. Bak herşey sensiz de güzel, sensiz de gülebilirim ama seninle bir başka, bir başka olurdu işte anlıyor musun..!!