Belki yeniden işe başlarız; yeni, zengin topraklarda, Kaliforniya’da… Orada meyve yetişiyormuş, yeniden başlarız!
Ama nasıl başlarsın… Yalnız bir bebek başlayabilir. Sana bana gelince… Biz geçmişte kaldık. Bir öfke, binlerce düş; bütün bunlar biziz… Bu toprak, bu kızıl toprak biziz; sel yılları, toz yılları, kuraklık yılları, hepsi de bizleriz. Biz yeniden başlayamayız. Eskiciye dertlerimizi, ahlarımızı sattık. Hepsini satın aldı, ama daha içimizde duruyor; toprak sahipleri bizi kovdukları zaman, bu kovulan insanlar bizdik. Traktör evi yıkmadı, bizi yıktı… Yaşadığımız süre yıkık kalacağız. Ne Kaliforniya’ya ne de başka bir yere… Her birimiz acılarımızla birlikte yürüyen, acılardan oluşmuş bir geçit töreninin başında giden davuluz… Ve bir gün bu ıstırap ordusu aynı yönde yürüyecek. Hep birlikte yürüyecek ve bu yürüyüşten korkunç bir terör doğacak.
Reklam
“Anna için Vronskiy bütün alışkanlıklarıyla, düşünceleriyle, istekleriyle, tüm ruhsal ve fiziksel yapısıyla tek bir şeydi, kadınlara duyduğu sevgiydi ve Anna’nın duygularına göre bir tek onun üzerinde yoğunlaşması gereken bu sevgi azalmıştı; dolayısıyla, Anna’nın düşüncesine göre Vronskiy, bu sevginin bir kısmını başka bir kadın ya da kadınlara vermiş olmalıydı ve Anna kıskanıyordu.”
— Umarım, canın sıkılmaz.
“— Umarım, —dedi Anna.— Dün Gautier’den bir sandık dolusu kitap geldi. Yo, sıkılmam.”
“Hayat, daha iyisi istenemezmiş gibi görünüyordu: Gelirleri, sağlıkları tamdı, çocukları, ikisinin de uğraştığı işleri vardı.”
“Konukları olmadığı zamanlar Anna yine aynı şekilde kendisiyle ilgileniyor ve roman olsun, moda olan ciddi kitaplar olsun bol bol kitap okuyordu.”
“Abonesi olduğu yabancı gazetelerde ve dergilerde övgüyle söz edilen bütün kitapları ısmarlıyor ve okunan bir şeye ancak yalnızken gösterilebilecek bir dikkatle bu kitapları okuyordu.”
Anna’nın özellikle konu hayatının mahrem yanlarına değindiği zaman gözlerini kıstığını anımsadı.
“Sanki her şeyi görmemek için kendi hayatına gözlerini kısıyor,” diye düşündü Dolli.
Reklam