Sanıyorlar ki çok kıymet veriyoruz diye içimiz hep çiçek hep bahar...
Sanıyorlar ki üzerine titredikçe çok güçlüyüz hiçbir şeyden korkmayız...
Oysa öyle olmadı hiç...
Çok sevdik biz hem de çok...
Seviyoruz diye bahardı içimiz ama tomurcukken soldu çiçeklerimiz...
Korkumuz çoktu, kaybetmekten sevilmemekten korktuk hep...
Ne korkularımızı anladılar, ne de kırıldığımızı...
En sonunda her şey olacağına vardı, ne korkularımız kaldı geriye ne de açmadan solan çiçeklerimiz...
Onlar varsın kaybeden biziz sansınlar...
Zaman dediğin gelip geçiyor ama geçen zaman içinde ruhunda kalan izler hiçbir zaman geçmiyor. Yaranı gizliyorsun ama gizlemek acını hafifletmeye yetmiyor.