Affedemiyordu çünkü onu seviyordu.
İnsan sevdiğinde, affedemez.
Mania, sırtında bir bıçak yarası olduğundan değil, ona olan güveni paramparça olduğundan affedemiyordu. Belki de Haviye'nin kapısından birlikte geçtiği adama bu kadar güvendiği için kendine kızgındı; belki de affedemediği kendisiydi.
"Bana olan hiçbir şeyin sorumlusu sen değilsin ama sana yaptığım her şeyin sorumluluğu ölene kadar benim boynumun prangası, yüzümün yarası, ellerimin ateşi olarak kalacak." Bir şey söylememi istemiyor gibi yavaşça beni serbest bırakıp, "Ben bu utançla sana gelip duracağım, sen başkasının utancı için benden kaçma, iki gözüm."