Bediüzzaman said Nursi Hastalar Risalesi'nin
Birinci devasında hastaya sabır etmesini hatta derdin de bazen deva olacağını söylüyor.
İkinci devasında yine sabretmeyi tekrar edip derdin bir ibadet olduğundan O'nu hatırlayıp yalvarmamızı derdimiz için deva dilememizden manevi bir ibadetten bahsediyor.
Üçüncü devasında hayatın hep güzel geçmeyeceğini bazı dermanın dünyanın sonu olduğunu ahiretin de var olduğunu ona göre bir hazırlık yapmamız geretiğini söylüyor.
Dördüncü devasında bedenin sana ait olmadığını tıpkı üstündeki gömlek gibi gömleğin senden kısalıp uzaması için sana söyleyememesi gibi verilen derdin de geçmesini istediğinde hemen geçmeyeceğini dertli olunca kedere kapılmaman ve perde açıldığında ardındaki güzellikleri gördüğünde nasıl olacağını bilemeyeceğinden söz ediyor. Beşinci devasında Kimi dertli insanlarla konuşmalarında rabbine yöneliş ve şairane bir üsluba sahip olduğunu görmüş ve derdin de bir nevi sıhhat olduğundan bahsetmiştir.
Altıncı devasında "Bu da geçer yahu."de ve sabret.
Yedinci devasında "Her şey zıddıyla bilinir." der. Karanlık olmazsa ışığın önemi bilinmez. Hastalıklı azalarımızın sıhatini de sağlıklı olmayınca bilemeyeceğimiz gibi. Sekizinci devasında Hakk'ı bilmeyenin ahiret inancı da yoktur. Bu kişiler derdiyle beraber yok olurlar şayet Hakk'ı bilen kişi derdin de geçici olduğunu bilir ve şifasını bulur.
Dokuzuncu devasında ölümü hatırlayıp daha fazla hayır işlememize neden olan derdimizin aslında derman olacağından söz ediyor.
Onuncu devasında merakın hastalığı çoğaltıgını onun yerine hastalığın çabuk geçeceğini düşünüp ortadan kaldırmaya çalış diyor.
Onbirinci devasında sabır etmekle hastalığı yenebileceğinden bahsediyor. Onikinci devasında hastalığın bir sır olduğunu ve bazı duaların kapılarını açtığını
