ONUR
@onurvr
Sanırım "Mantığını kaybetmene yol açan şeyler vardır ya da kaybedecek bir mantığın yoktur" diyen Lessing'di. Anormal duruma anormal bir tepki normal davranıştır. Hatta biz psikiyatrlar, insanların hastaneye kapatılmak gibi anormal durumlara yönelik tepkilerinin anormalliğini normalliğinin ölçütleri olarak değerlendiririz. Toplama kamplarına gönderilen bir insanın tepkisi de zihnin anormal bir durumunu yansıtır ancak nesnel olarak değerlendirildiğinde verili koşullara karşı normal ve daha sonra göreceğimiz gibi tipik bir yanıttır.
Biri bize Dostoyevski' nin insanı hemen her şeye alışabilen bir varlık olarak tanımlamasının anlamını sorsaydı derdik ki: "Evet, insan neredeyse her şeye alışır ama bunun nasıl olduğunu bize sormayın." Ne psikolojik incelemelerimiz ne de biz tutsaklar henüz o kadar ileri gitmemiştik. Psikolojik tepkilerimizin hâlâ ilk evresindeydik.
Böylece bazılarımızın hâlâ sahip olduğu yanılsamalar bir bir yok oldu ve ardından hiç beklenmedik bir şekilde, birçoğumuzu keskin bir mizah duygusu sardı. İnanılmaz bir şekilde çırılçıplak olan yaşamlarımız haricinde kaybedecek hiçbir şeyimiz olmadığını biliyorduk.
Çıplak bedenlerimiz haricinde hiçbir şeyimiz hatta saçlarımız bile kalmamıştı; sahip olduğumuz tek şey, kelimenin tam anlamıyla çıplak varoluşumuzdu. Eski hayatlarımızla somut bir bağ kurabilecek ne kalmıştı?
Psikiyatride "af yanılsaması" adı verilen bir durum vardır. İdama mahkum edilmiş bir insan infazından kısa bir süre önce bile son dakikada affedilebileceği yanılsamasına kapılır. Biz de umut kırıntılarına tutunmuş ve son dakikaya dek o kadar da kötü şeyler olmayacağına inanmıştık.