osman
@oosmvnn
bilmiyorum
Şu anda okuduğu kitap
BilmiyorumSait Faik Abasıyanık
yaz günleri o yanıma uzanınca rahat bir uykuya dalardım. rüyamda hiçbir şeyi görürdüm. hiçbir şeyi. hiçbir şey kadar güzel şey var mı¿ varsa ver bir lokma. şu saatte. hiçbir şey ölüm gibi güzeldir.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
BilmiyorumSait Faik Abasıyanık
oğlum patlak göz. ben insanoğlu. sen hayvanoğlu. bundan milyonlarca sene evvel, her ikimiz de kurttuk, solucandık, tek hücreli mahluktuk. ondan evvel boşlukta bir tozduk. sonra bak, işte bu hale geldik. bundan sonra belki böyle kalırız. belki değişiriz. ama böyle kalmayalım. siz de bedbahtsınız, biz de. evlerde uyuyanlar, ipekler içinde uyuyanlar, kadın koynunda uyuyanlar, soba başında kıvrılmış bobiler de var. lastikten kemikleri, topları var. hanımları atar koşup getirirler. sabahları kapıcılar gezmeğe çıkarırlar. insanlar var, sevdiklerini almışlar şu saatte koyunlarına, dalmışlar iki kişilik rüyalarına. pekala ne yapalım? ama sen zeyrek yokuşunda kuyruksuz, tüysüz, uyuz, soğuktan titreyen bir sokak köpeği; ben panco’nun arkadaşı, başka hiç bir şey değil, yağmura vurmuş, uykusuz, canı burnunda, yüreği ağaççileği sokağında, kafası bomonti tramvay durağından yüz metre uzakta kirli bir yastıkta bir adamcağızım. ne yapalım? günün birinde dostluklardan, insanlardan ve hayvanlardan ve ağaçlardan ve kuşlardan ve çimnelerden yapılmış vazife hissi ile çarpan yüreklerle dolu bir alemde yaşayacağımızı düşünelim. bir ahlakımız olacak ki, hiç birkitap daha yazmadı. bir ahlakımız, bugün yaptıklarımıza, yapcaklarımıza,
düşündüklerimize, düşüneceklerimize hayretler içinde bakan bir ahlakımız
Bilmiyorum
-... anlıyorum ki bizim bu işlerde başta gelen şey parıltı, şöhret filan gibi benim hayal ettiklerim değil, sabredilme yeteneğidir... kaderine katlanmasını bil ve inançlı ol... inanıyorum ben ve o kadar acı çekmiyorum şimdi... bir görevim, bir amacım olduğunu düşününce hayattan korkmuyorum...
+ siz yolunuzu bulmuşsunuz, nereye gittiğinizi biliyorsunuz... bense kime, neye gerekli olduğunu bilmeden, hülyaların, görüntülerin kargaşasında sürükleniyorum... bir inancım yok. görevimin, amacımın ne olduğunu da bilmiyorum.
Bilmiyorum
TREPLEV
nina, nefret ettim sizden, lanetler yağdırdım; mektuplarınızı, fotoğraflarınızı yırtıp attım. ama her an, bütün benliğimin, size sonsuza dek bağlı olduğunu biliyordum. sizi sevmemek elimde değil nina. sizi yitirdiğim, yazdıklarımın yayınlanmaya başlandığı zamandan beri hayat dayanılmaz bir şey oldu benim için... sanki ansızın
koparıldım gençliğimden ve bazen bu dünyada doksan
yıldır yaşıyormuşum gibi geliyor bana. size sesleniyor,
ayaklarınızın bastığı toprağı öpüyor; nereye baksam
yüzünüzü, hayatımın en güzel yıllarında bana ışıldayan
o sevgili gülümsemenizi görüyorum...
NINA
(şaşırır.)
neden söylüyor bunları bana, neden?..
TREPLEV
yapayalnızım, beni ısıtacak bir sevgi yok, bir yeraltı zindanındaymışım gibi üşüyorum, yazdıklarım da soğuk, yavan, bulanık...