İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler durur ama hiçbir şey olmaz. İnsan bekler de bekler. Hiçbir şey olmaz. İnsan bekler, bekler, bekler, düşünür, düşünür, düşünür, ta ki şakakları zonklayana kadar. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır. Yalnız. Yalnız.
“İçimde bir şeyler oluyordu ve ben bir tür hastalığa mı yakalandım, yoksa bir zamanlar kafamı altüst etmek için yaptıkları şeyler yüzünden deliriyor muyum diye merak ediyordum.”
Benimle yaşlansana..Çay demler şiir yazarım sana bir de her sabah için şükür derim sonra gözlerine bakar amin derim ama hayaller kaf dağının eteğinde salıncak kurmuş. Sen ise tam sol yanımda geçmek bilmeyen bir berceste içimde kocaman bir çığlık tam yangın yerinin ortasında kalsam yavaş yavaş öleceğim kaçsam içim yanarak vicdan azabı çekeceğim belki gidişinin ardından sukut durmak yakışır bana fakat engel olamıyorum koca vaveyla gidişine bir ad takılacak sükut-u vaveyla...