Okuduğunda bir şeyler öğrenebilmeli bir insan, bir şeyler hissedebilmeli. En azından bir kelimenin altını çizip veyahut bir cümlenin “Bu benimdir” diyebilmeli, demeli de.
Yine de mutluluğu iki kelime ile tarif etmem gerekseydi “Sıfır Beklenti” derdim. Zira beklentiler hayal kırıklıklarını doğuruyor, hayal kırıklıkları güvensizliği; güvensizlik ise bütün bir ömrü mahvedebiliyor..
Zaman olgunluğa eriştirdiğinde, iç güzelliğin yanında fiziksel ibarelerin pek de bir anlamı kalmadığını;
hazindir ki, onun bile paranın algısı karşısında zerafetini yitirdiğini geç de olsa öğretir insana.
Şimdi,
Şu an, bu gece,
Karanlığından taviz vermeyen şu sokak,
Şu köşebaşı,
Bu zemheride yığınlanan uğultu,
Ve ben
Ve bu dinmek bilmeyen acı.
Biraz da sen olduk.
Senden geriye ne kaldıysa artık.