TutunamayanlarDuygu ve Düşünce
Tutunamayanlar bana göre okuduğum kitaplar arasında en ağır ilerleyen eserlerden birisiydi. Eserin bir giriş, gelişme ve sonuç kısmı olmadığı iç monologlarla ilerleyişi beni fazlasıyla sıktı. Karakterlerden Selim’in yaşadığı buhran sebebiyle intihar etmesi sonucunda arkadaşı Turgut’un Selim’in izlerini araştırmasını konu edinir. Bu araştırma neticesinde Turgut da iç karmaşasıyla yüzleşerek kendiside bir tutunamayan olduğunu görür. Bu araştırma sürecinde birde Orlic ortaya çıkar. Orlic ise bir nevi Turgut’un bilinçaltı, vicdanını temsil ediyor. Turgut’un içsel boşluğunu gün yüzüne çıkaran ses olarak karşımıza çıkıyor.
Açıkçası kitap bana çok hitap etmedi. Fazla karamsar,
kasvetli bir eserdi. Haliyle beni sıktı. Özellikle kitabın sonlarına doğru adeta kendimi gri bulutların arasında sıkışıp kalma hissi verdiği içim keyif vermedi.
Tutunamıyoruz albayım!Spoi içerebilir
Bu kitabı okumaya başladığımda ne yalan söyleyeyim ürkmedim değil. Bu kadar sayfalarca dolu bi kitabı nasıl olurda bitirebilirdim diye düşündüm. Tâbi çevremdekilerin de payı var( çok geçmeden okumanız gereken bi kitap anlamam demeyin pür dikkat okursanız o kadar anlaşılır ve güzel bi kitap ki) o kitap ağır anlayamazsın dediler bende bu yüzden hızlı okumaktan çok yavaş okuyup anlamaya çalıştım. Kitap bitti ve şu an diyorum kitabın sayfaları eksik.. eksik bir şeyler var. Neyse serüveni takip edince anlaşılır demek istediklerim...
Selim İşık'ın kendini intihar etmesi sonrası Turgut Özben'in arkadaşının ölümünü kabullenememesi durumunda arkadaşının henüz hayattayken neler yaşadığını öğrenmeye çalışıyor ve onun intihar sebebini öğrenmek için bütün geçmişini kurcalıyor . Selim Işık insanlara tutunmak istedi ama tutunamadı. Dayanamadı kalbi bu kadar kötülüğü kaldıramadı. Ah Selim!..
Selim belki kendisini kurtaramadı ama başkalarının kendini kurtarmasını sağladı. Selim Turgut Özben'e kendini bilmesini sağladı. Turgut Özben Selim'in peşinden giderken hayali bir arkadaşıyla (orlic ) birlikte kendisini öğreniyor bu durumda... Turgut Özben’e ne oluyor ortadan kayboluyor. Kendini tren istasyonuna bırakıp gidiyor nereye gideceğini, nereye varacağını bilmeden. Kitabı bitirdiğimden beridir içinde bulunduğu, bulunacağı durumları düşünüyorum. Belki de Turgut tutunmuştur he ne dersiniz?
Bazen kendimi de bi Selim olarak görmüyor değilim . Hayatın bize dayattığı bu bütün olanaksızları sindiremiyor, kabullenemediğim oluyor. Anlamak ve anlaşılmak o kadar az ki insanların intihar oranını yükseltmiş. Bir şeyler için çok geç olmadan farkına varmalıyız. Birini kaybettikten sonra onun peşine düşmek, ağlamak, acı çekmek... Çok anlamsız. Hepimize anlaşıldığı bi hayat diliyorum. Ve Selim Işık’ı
Öncelikle herkese merhaba, bu kitap benim için sadece okudum bitti şunu beğendim beğenmediğimden öte 2 yıllık bir süremi alan kitap .Gerçekten öyle çoğu insanlarla sohbetimde herkesin bu kitabı yarıda bıraktığını duydum kitabı okurken bunlara şahit oldum ister istemez bende de öyle bir etki oluştu ve ben kitabı yarıda bıraktım 2021'de sonra kitaplığıma dönüp baktığımda; Ben arkamda eksik bir şey bırakmak istemiyorum tamamlanmamış şeylerden nefret ediyorum ama bunu yaptım o yüzden bunu ortadan kaldırmak için 2022'de kendime bir iki hafta verdim ve kitabı yaklaşık 2 haftada bitirdim istediğinizde bitirebiliyorsunuz aslında zor bir şey değil hani herkes yarım bıraktı diye sizin de yarıda bırakmanız gerekmiyor bunun ben kanlı canlı şahidiyim. Kitabı okurken kendimi kaybettim. Gittim geldim bazen çok istedim okumayı kaptırdım gidiyorum bazen canım hiç tek bir kelime bile okumak istemedi ama beni tamamıyla benden aldı kitabın her cümlesinin altını teker teker çizdim hani kitap gerçekten beklentimi karşıladı herkesin söylediği kadar da var ama belli bir bölümü var ki kitabın ben o bölümünde gerçekten kopmuştum ikinci okumam da bunu aştım kitaptan alıntı yapmak istedim hepsini birden nasıl yapabilirim ancak 8-10 tane falan çıkarabildim ama her sözü o kadar değerli ki benim için. Bazen artık Turgut'u bıraktı benimle konuştu Orlic . Neden hayatına bakmıyor neden sonrasında ailesine geride bırakıp Bir mektubun peşine düşüyor falan diye Turgut'a kızsam da ama demek ki hani dışarıdan göründüğü gibi olmuyormuş insanların içlerinde tamamlanmamış şeyler olabiliyormuş ,yaşıyor 30-40 yıl ama nasıl yaşıyor ve bazı şeyleri insanlar aşamıyormuş buna da şahit oldum beni etkiledi mesela .Ben hala kendim için geç kaldığımı düşünürken sonra Turgut'un bu yaşadığını Selim'in çektiği
Bir kitabı yıllarca yanında gezdirip, hep bir yerlerinde kendini bulmak... Sayfalar ilerledikçe yazarın aslında dünyadaki iyi ve kötü güzel ve çirkin herkesten, en çok da herkese benzeyenlerden bir şeyler barındıran bir kitabı yazdığını düşünmek. Sonra bir gün bitirmek için okuduğun günün gelmesi. Sayfalar ilerledikçe, hissetmen gerekenlerden daha azını hissettiğini, görmen gerekenleri yeterince göremediğini düşünerek kitabın hakkını vermeyen bir okuyucu olacağından kuşkulanmak. Diğer taraftan bir tren yolculuğuna çıktığında Selim’in, Turgut’un bir parçasıyla beraber olacağını düşünmenin heyecanı. Kitap içindeki kitabı okurken aslında kendini yazacak kadar güçlü bir şeye sahip olmanın verdiği keyif. Ve bitmeyen cümlelerde aralıksız, virgülsüz, noktasız okuma isteği. Biçime takılıp kimi yerlerde olayı kaçırmak. Ve her hikayenin bittiğini, biten her şeyin yarım kaldığını kabullenmek. Sanırım bu kitabı anlatmak için yerli yerine dizilmiş kelimeler kullanamayacağım. Ve sanırım tamamlamam, belli bir döneme kadar sonunu bilmemeye devam edip kafamda olasılıklar kurmam gerekirdi. İçimde bir Orlic uyanıyor. Ve ben onu susturup sizinle konuşuyorum. Bir gün ansiklopedi ciltlerinden birinde daha az umutsuz olarak yer almak umudumla.
Hep okumak isteyip de ertelediğim kitaptı.
Ve sonunda okuyup bitirdim. Keşke daha önce okumuş olsaydım. O zaman kendi kendimle konuşmanın bir delilik olmadığı aksine en iyi kendimizle ve en çok kendimizle konuşmamız gerektiği en iyi dinleyicimizin yine kendimiz olduğumuzu benim de aslında varlığını hissedip ama adını koyamadığım bir Orlic'im olabildiğini keşfettim.
Tutunamayanlar, Berna Moran'nın dediği gibi; "hem söyledikleri hem de söyleyiş biçimiyle bir başkaldırı" niteliği taşır.