Ölüm asude bahar ülkesidir bir Rınde;
Gönlü her yerde buhurdan gibi yıllarca tüter.
Ve serin serviler altında kalan kabrinde
Her seher bir gül açar, her gece bir bülbül öter.
Herkes kendine göre bir şeyi, ya da bir şeyleri sever. Kimisi mali mülkü, kimisi güzel döşenmiş evleri, kimisi doğayı, kimisi kuşları, kimisi atlari ve at binmeyi, kimisi kitapları ve sayfalar arasında gezinmeyi, kimisi sessiz köpekleri, kimisi köpekliği, kimisi de kadınları sever...
Yaşanmış anıların bazı duygu ve sezgilerini sonradan sözcüklerle canlandiramayiz. Öyle görünüyor ki insan yaşamalı ve yanlız kendine, evet yanlız kendine saklamalı. Ne yazıkki sözcüklerin, cümlelerin gücü herşeyi yeniden yaratma noktasına ulaşabilmiş değil henüz.