Oseninproblemin
@oseninproblemin
Güzel günler çabuk geçer
İçimiz hep bir hoşça kal ülkesi..
"Evli, mutlu"
Şu anda okuduğu kitap
"Çok Bekleyince Acır" kitabının yazarı Sevgili Hatice Akalın, hem meslektaşım hem de üniversiteden sınıf arkadaşım. Hal böyle olunca bu kitap çıkar çıkmaz aldığım, okumak için sabırsızlandıklarımdan oldu.
10 hikayeden oluşan bu kitapta hayatımızın değişik sahneleri canlanıyor zihnimizde. Kitap öyle akıp gidiyor ki bir solukta oku beni derken ağırdan alıyorum onu. Tadına vara vara okumak istiyorum.
Her bir hikayenin tadı ayrı. 27 Numara Nezahat, çayı bekletip acıtmamak için uğraşan Nilgün, Bay Yirmilik Diş, Peruzat ve diğerleri.. Hepimizin hayatından geçen veya hayatımıza bir şekilde dokunan kahramanlar bunlar. Öyle tanıdık, öyle bildik ki.. Her zaman sadece görmenin yetmediği, görüp geçtiklerimizi yeniden fark etmemizi sağlayacak türden bir tanıdıklık bu.
Ancak ben en çok uzağını içinde taşıyanların hikayesini sevdim. Diğer hikayelerdeki kahramanlara bakarken, bu hikayede en çok kendime baktım, kendime yaklaştım. Yürüdüğüm yolları, gözlerimi kaçırdığımda söylediklerimi, kendime söylediğim yalanları, sorduğum soruları ve içimde aradığım uzağı buldum. Satırları tekrar tekrar okudum.
Diyeceğim o ki mutlaka okuyun!
Kalemine, yüreğine sağlık arkadaşım.. 
Hatice Akalın
Hatice Akalın
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Gençliğinde üç kez ailesi tarafından akıl hastanesine yatırılmış olan yazar, kendi izlenimlerimden yola çıkarak yazmış kitabı. Ve bu açıdan bakıldığında bence ilgi çekici tarafı kesinlikle var. Ancak çokca Coelho kitabı okumuş biri olarak tarzını en farklı bulduğum kitabı budur diyebilirim. Tabi ki bu sevmedim demek değil. Sadece her zamanki o masalsı, mistik, felsefik yaklaşımları yeterince bulamadım.
Kitapta "kadın sevgisiyle hem iyiliği hem kötülüğü kontrol ediyor." diyor. Çok basitmiş gibi görünen bu ifade aslında ne kadar da doğru!
Insanin hayata bağlanmasının da hayattan vazgeçmesinin de çoğu zaman altında yatan şey sevgi ! Çok sevilmekten bunalıp kaçan da bizleriz, yetersiz sevgiyle kendimizi sorgulayan da. Nitekim Veronika da hayata baktığı pencerede aynılığı, sıradanlığı ve acizliği görüyor ve bunlarda sevgiye dair pek de bir belirti bulamıyor. Oysa akıl hastanesinde şizofreni tedavisi gören Eduard'a aşık olduktan sonra hayata tutunma isteği ve çabası kat kat artıyor. Öncesinde cok basit bulduğu her şey fazlasıyla anlam kazanıyor!
Aynı zamanda kitap insana bolca normalliği ve deliliği düşündürüyor ve ölüme yaklaştığımız her anın kıymetini aslında bilmediğimizi..
Kısacası ilk defa Coelho okuyacaksınız bu kitapla başlamayın derim çünkü yazar aslında bu değil. Yine de bir solukta okunacak çerezlik kitaplardan..
Yaşamın her gününü bir mucize saymanız dileğiyle.. iyi okumalar..
'Ne kitaptı be!' diyerek kapattım kitabı ve ardından derin bir "ohh" çektim. Kitabın sonunu hatta genelini sindirebilmek için ve altı yüz küsur sayfayı okuyabilmiş olmanın verdiği gururla bir süre bakıştım kitapla diyebilirim.
Kitabı özetlemek, ne anlatıyor sorusuna net bir cevap vermek benim için imkansız. Tüm kitap boyunca yazarın hikayeleri nasıl birleştireceği sorusunu kendime sordum durdum. Karşıma çıkan her yeni karakter bu ne ilginç bir tip, dedirtti. Yani diyebilirim ki akıcılık hiçbir aksamaya uğramadan sonuna kadar varlığını sürdürdü. Buna rağmen kitabın sonu malesef ki beni memnun etmedi.
Yine de müzikten felsefeye, rüyalardan psikolojiye, Oedipus felsefesinden bilinçaltına kadar çokca konunun yer aldığı çok yönlü bir kitaptı. Kendine has olmanın özünü Murakami okuduğum bu ikinci kitabıyla yine vermişti.
Defalarca Veysel'i anlatmış biri olarak kapakta resmini görünce elim tereddütsüz şekilde gitti dergiye diyebilirim. Aşıklık geleneğinin 20. yy.daki en önemli halk ozanlarından biri..
Daha çok şahsi hayatının anlatıldığı yazıyı bir solukta okusam da isterdim ki edebi kişiliğine biraz daha fazla yer verilsin. Çünkü Veysel'in her şiiri çok kıymetli ve derin anlamlar içeriyor. "Ölümü dünyada hakikat gördüm" dizesiyle tasavvuftan bahsetmiş, "Hepimiz bu yurdun evlatlarıyız" dizeleriyle Alevi bir şair olmasına karşın mezhep ayrımcılığına karşı durmuş ve eşitliğe değinen didaktik şiirler yazmıştır. Ayrıca doğa sevgisiyle, aşkıyla dünyayı kalp gözüyle görmüş bir ozan olmuştur. Yine de güzel bir yazı olduğunu söylebilirim elbette.
Derginin genel yayın yönetmeninin aşıklık geleneğiyle ilgili yazmış olduğu giriş yazısını, dergi içindeki bazı yazılardan daha cok beğendiğimi ise itiraf edebilirim. Gonca Vuslateri'nin ve Arda Erel'in yazıları ise en beğendiklerim arasında kesinlikle yerini aldı.
Kısacası derginin bu sayısını gayet başarılı buldum diyebilirim.
Yazarın Kördüğüm kitabı için 'ee bitti mi şimdi?' yorumunu yapmış olan ben, bu kitabında ağzımın payını aldım. Evet bitmemiş, devamı fazla fazla varmış. Meğerse yazar birçok kitabının 'SON'unu bu kitabıyla yapmış.
Roman kahramanlarının sonlarını eski bir dostun halini hatırını öğreniyormuşum gibi okudum diyebilirim. Her zamanki Ayşe Kulin akıcılığıyla tabi.. Yine de Esra'nın macerasının son bulmadığını düşünmekteyim. Aşka gönlünü açmayı ve mutlu olmayı bekleyen bir kadın varken, neden olmasın değil mi?
